Frsluflokkur: Bloggar

a er Frost Helvti.

rssnenska stafrfi.g hef sennilega tt afar undarlegur unglingur. g notai hluta fermingarpeninganna minna til a kaupa Lingaphone-nmskei Rssnensku og l svo yfir v lngum stundum; fi mig a spyrja hvar salerni vri og hvar sporvagninn stoppai. Maur var a lta sem maur vri frostbitinn og dofinn vngum, lta orin myndast hstakirtlunum ea efst brjstinu, til a frambururinn yri sannfrandi. Jablaka: Epli; Knga: Bk; Morosne: Rjmas.

Letri virtist eins og rnir vi fyrstu sn, en svo s maur a flestum tilfellum var aeins bi a vxla tknum, var lti ml a lesa. P var R, X var H og C var S. Esshljin voru arna fyrirferamest og ttu au flest tkn fyrir misjfn blbrigi essa hljs. R spegilskrift var Ja og N spegilskrift var og H var N. Svo var Grskum bkstfum hrrt arna saman vi eins og Lamda, Gamma og P. etta var einskonar dulml a lta. g hafi oft gert dulml fyrir leyniflgin okkar strkanna. Svarta Hndin tti sitt og Silfurkpan anna, svo etta var ekki algerlega framandi fyrir mr..

lrdmuretta var skemmtileg stda, en g hef ekki hugmynd um hvers vegna etta fangai huga minn. Lklegast var a Ngranni minn Helgi, hafi haft hrif ar . Hann var mikill kommi og prfessor fornslavneskum sgnum, giftur Rssneskri konu, Dnu og kenndi vi menntasklann. g hafi fengi vintrapltuna Brmensk Msikant lnaa hj honum og reyndi a ra hva sagt var sngvunum. Gtarog, Ibbtk-voru greinilega gtar og hani. Helgi og pabbi rifust stundum um kommnismann yfir glasi og var oft fjr v karpi, hnefar borum og hoppandi gls, srstaklega ef Jn Baldvin var me. Hann bj j sama hsi og Helgi auk Gujns Fririkssonar Reykjavkursagnfrings. Gfur essara manna heilluu mig. Heimsborgarabragurinn og leurbttu flauelsjakkarnir, ppurnar og eiginleikar eirra til a glma vi lfi strra samhengi en laut a veri og fiskveium, fyllti mig lngun til a kanna andans vfemu lendur.

lagginnEkki hafi g nokkurn grun um a essi lrdmur myndi ntast mr, hva aeins ri sar. etta var eins og einhverskonar forvitrun. Brur frndi minn og Einar skuflagi minn, sem voru rinu eldri, fru siglingu me Hofsjkli og sgu mikil vintri af sr egar heim kom. g vildi reyna etta lka og munstrai mig Lagarfoss gamla, sem var mibyggur klfur me strum strompi eins og skipin Tinnabkunum. Hann var orinn gamall og reltur; hnoaur saman en ekki rafsoinn. Skip af smu kynsl og gamli Gullfoss.

a vakti undarlegan firing maganum a sj sland skkva kjlsogi. Eftirvnting, sknuur, vissa. g hafi aldrei t fyrir landsteinana komi. Ekki lengra en a stikla t steina flarmlinu heima. Fjlskyldan hafi j fari til Mallorca, en g kaus a vera heima og fann enga freistingu v a upplifa a sama og allir arir hfu upplifa. Grsaveisla, sangra, matareitrun og hellaferir. , nei, ekki hugsuurinn g. g fyrirleit alla slka hjarhegun og kldraist forinni heima, hli a fyrstu sprum alkhlismans og samdi lj um tilgangsleysi allra hluta.

mrmansk  dagg var smyrjari vl samt Dodda nokkrum. Vi urum bestu kunningjar og skottuumst me koppafeiti um vlarmi og smurum koppa ea bensnrifum vlarhluti. a var mikilfenglegt arna niri. Risastrir strokkar og sveifar sem bulluu og sprautuu olu um allt. g tri varla strinni essu. Vi skautuum fram og aftur um stlglfin eins og skautahlauparar egar veltingurinn var sem mestur og vorum alslir me starfi. Lagarfoss var stttskipt skip me afbrigum. Vi Doddi vorum me sr messagutta, sem jnai okkur tveim til bors. Svo var vlamessi fyrir vlstjra, yfirmannamessi, hsetamessi, restrasjn og sr “Plss” fyrir skipstjra og fyrsta vlstjra. a var rkmannlegur salur, sem hefi geta rma alla hfnina. ar hfu eir jnustustlku og svo hfu eir ernu a auki, til a rfa undan sr. Lagginn var lka faregaskip v ar voru nokkrir faregaklefar, en aldrei man g eftir farega um bor. a var vst liin t a spjtrungar, menntamenn og skld sigldu me fragtskipum milli landa.

eir sem lgst voru settir, svfu aftur “hundakofa”, sem var smlyfting aftast skipinu, me eins manns klefum, sem fullir voru af kakkalkkum, svo a snarkai undan ftum manns ef maur gleymdi a kveikja ljsi ur en fari var r koju.

hfnin  mrmanskFyrsti fangastaurinn var Mrmansk. Nyrsta nrassgat, sem siglt var til. a var hlfgert sjokk a koma anga. Maur s reykjarmkkinn yfir borginni lngu ur en hn kom ljs. Mefram innsiglingunni voru sokkin skip og afvelta kafbtar fr heimstyrjldinni eins og arna hafi ori strorrusta. etta var eins og a sigla inn fordyri helvtis. Gamlir kafbtar voru enn a dugga um hfnina og allar manneskjur voru daar smu langsaumuu gru vattflkurnar, hnpnar og gleisnauar a sj. g minnist ess ekki a hafa s nokkurn mann brosa essari borg. arna var enga sgu a sj, aeins grngrar blokkir mefram breistrtum, sem skru borgina einangru hverfi, ekki lkt austurborg Reykjavkur. Enga ara borg hef g s minna meira Mrmansk, hva skipulag varar.

illmenni Lenina voru fir blar arna. Aalega risastrir trukkar me seglyfirbreislum og dapurlegir strtisvagnar me gormhlykk miju. Einn og einn Rssajeppi skottaist hj ea Moskowitch me dularfullum mnnum leurhttum. Yfirleitt voru eir fullsetnir eins og a glpafjlskylda gamanmynd vri sunnudagsbltr. allri essari stru borg sst nnast enginn ftgangandi. Flestir voru hermenn me kaskeiti, sem voru frnlega str og kjuleg eins og farsa eftir Dar F. Frosti smeygi snum kldu krumlum inn a beini og vonleysi fyllti lungu manns hverjum andardrtti. etta var hi sannkallaa helvti. Og a var frost helvti, a get g bori.

Vniski kaldastrsins var alsrandi arna og flk fr undan flmingi ef maur yrti a ensku. etta var hfuborg ttans og niurlgingarinnar. Vi skipuum upp frenum fiskblokkum . Ef kassi datt sundur, hvarf hann augabragi inn kvi verkamannanna. Vi mttum ekki fara me myndavlar land og hermenn tku passann af okkur skiptum fyrir srstakan landgngupassa. Ekkert var hgt a fara nema sjmannaheimili og ar gtum vi drukki vestrnar veigar n ess a vera spurir um aldur. arna gi saman rumpul af llum jernum. “J from land? Me from land too, Christmas land. Captain Cook. Yes?”

usssarna var g tekinn afsis af alvrugefnum manni, sem vildi fra mig um Lenn og hina strkostlegu byltingu. Hann gaf mr fullt af bkum um hamingjulandi, en eitthva tmahlj var sannfringu hans. Or hans voru lka hrpandi mtsgn vi a sem fyrir augu bar. g skildi ekki kommnisma frekar en Krsjoff, en visgu sonar hans er sagt a Krssjoff hafi aldrei geta tskrt essa hugmyndafri fyrir syni snum og fari undan flmingi er hann var spurur. Allt var vont Rsslandi nema heitt braui, sem vi fengum um bor. Af v var sterkt gerbrag en a var gott svona heitt og ferskt. Skkulai var eins og kak steypt tlg, lmonai smakkaist eins og safi af niursonum perum og sgaretturnar hfu sta angan sem minnti blndu af srheyi, brunnu gmmi og tflu. Allt Rssland bar ennan stsra, velgjukennda fnyk.

Utan vi sjmannaheimili voru “Bsarnir”. a voru svartamarkasbraskarar, sem vildu kaupa Amerkansk sgarettsk, Tjng gmm og muna eins og gamlar gallabuxur, sk, varaliti. Sumir voru svo djarfir a spyrja um vestrna tnlist me mikilli leynd. “J xeve Jra Xeep? Easy living, yes?” etta voru miklir tffarar sna landsvsu en Gu minn gur hva okkur fannst eir sorglega hallrislegir allt of stuttum gallabuxum, slitnum btlaskm og leurjkkum, sem stu eim beini. Lgreglan sveimai arna kring gulum og blum Rssajeppum en lt essa verslun a mestu reitta. ttinn leyndi sr ekki hj bsunum og stundum hurfu eir s svona eins og jrin hafi gleypt . Lgreglan reyndi stundum a leggja fyrir okkur snrur. Eitt sinn stoppuu eir okkur og spuru: “Porngrafa?” Vi knnuumst ekkert vi slkt. drgu eir upp snja mynd af konu sundbol me hndina eggjandi aftur fyrir hnakka. etta var ekki lkt ilmspjldunum, sem svo lengi voru hvimlei leigublum hr. Vi gtum ekki anna en brosa. “No pornografa, sorry.” etta spjald var sennilega opinber tlbeita, sem eim var thluta fr flokkstjrninni til a stemma stigu vi vestrnni rkynjun essari hborg menningarinnar norri.

byltingin og brnin hennarg var feginn egar Mrmansk hvarf aftur mengunarmistri og shafi blasti vi stafni. Mr var ljst mnum unga huga a hr hafi veri framinn strfenglegur glpur. Byltingin, sem raupsamir sparikommar uppi slandi rmuu sngvum snum, gaf engin fyrirheit um slkar hrmungar. “Sj roann austri!” Sungu eir blindri ffri. a var augljst llu a eir hfu anna hvort ekki komi til Sovtrkjanna, ea a eir hfu veri teknir sightseeing a htti flokkseltunnar og seti veislur Nmenkladunnar, sem var viurkennd forrttindasttt.

rssabarna a taka eignartt af flki var til ess a drepa lfsvilja ess og huga til vaxtar. Marx og Engels hfu gert regin feil hugmyndafri sinni ar. a er me llu skiljanlegt hvernig essi menntuu gfumenni gtu mynda sr a hgt vri a afnema einstaklingseli, persnufrelsi og steypa flk eitt allsherjarmt vlrnna egna, me hugmyndafrilegu pennastriki. a sst dauum augnarum flksins Mrmansk. essir Gyinglegu dekurdrengir fr skalandi, sem su fyrir sr nja herleiingu heimsins til hins fyrirheitna lands samneyslunnar, hfu voga sr menntahroka snum og sjlfhverfu a a vri vert a lta slkar hugmyndir reyna n tillits til frnarkostnaar samborgara sinna. eir eiga alla mna fyrirlitningu skili.

A vsu var kommnisminn skrumskldur Sovtrkjunum eins og allstaar annarstaar. a ir ekki, eins og margir segja, a etta s g hugsjn raun, vri henni fylgt hrgul. a er aumkunarver ffri. Skrumsklingin tti sr sta vegna ess a a var ekki hgt a fylgja henni hrgul. Hugsjnin fl sr grundvallar yfirsjn, sem er hi treiknanlega mannlega eli. Fyrir a ltu 50 milljnir manna lfi Sovtrkjunum einum og eru enn a deyja dag.

Framhald essarar sgu birti g svo sar.


Smaurinn Blindi.

verkamenn

g fr a velta upp gmlum sgelgjunkum vi Gunnar, vin vorn, Svafara, sem flu sr vangaveltur um a a allar gjrir okkar, or og athafnir hafi hrif lfi umhverfis okkur lengra ea skemmra samhengi. Vi vitum a oftast ekki ea hugsum ekki t a en allar hrringar hins sbreytilega heims hafa sn hrif stru og smu. Stundum strax...stundum eftir aldir.

Hugsanir okkar og gjrir mta lf okkar. Vihorf okkar til lfsins og samferarmanna stjrna lan okkar og vikomu, en ekkert geistlegt afl, sem heldur registur um hrringar okkar og kemur svo me launaumslagi efsta degi, fullt ea tmt. Allt sr eitt allsherjar orsakasamhengi. Til ess a vera ekki of djpur og tyrfinn hrna, langar mig a segja ykkur sanna sgu essu til tskringar.

essa sgu heyri g gamlan mann segja, en hann er n lngu dinn s lingur. Sagan er a sjlfsgu ekki orrtt endursgn en er eitthva essa lei:

"egar g var um tvtugt, var g a vinna sem verkstjri vi eina af fyrstu stru virkjununum hr. a voru mikil uppgrip fyrir mig svona ungan mann og mikil byrg, sem mr hvldi. etta var rum hafta og mistringar og atvinnustand bgbori vast hvar, svo g var einn hinna heppnu m segja. Af essum skum var mikil skn strf arna en sjaldan, sem losnai plss nema fyrir einhverja gfu, slys ea veikindi. Var v eins daui oft annars brau v samhengi.

g var stugt a vsa mnnum fr og lei illa yfir a urfa a sna slka festu ogvirast svoharlyndur, v margir voru eir sem voru barmi rvntingar og hfu fyrir rum a sj. En etta var engin ggerarstofnun v miur. avar lkaeitt vikva minna.

smaurinnEinu sinni kom til mn ungur og prur piltur og ba mig um vinnu. Hann hafi fyrir veikri mur a sj og systkinum, en hafi veri atvinnulaus marga mnui og sst a holdafari hans og klaburi. Augun voru me votri slikju beiningarmannsins og hendur og haka skulfu. g ekkti til hans heimab mnum og vissi a hann var heivirur og gur og sinnti snum framar sr, svo g lei slarkvl fyrir a vsa honum braut. En svona var veruleikinnog lti gat g gert, tt hann vri svo aumur a g yrfti a lna honum fyrirrtunniheim.

Sla essa dags var g vi strf og pilturinn vk ekki r huga mr. kom til mn einn af verkamnnunum og minnti mig a hann vri a flytja erlendis og var a rtta a launin kmu rttum tma, svohann kmist burt, viku seinna. g hafi gleymt essu og skyndilega fkk g eina af mnum vitleysisflugum hfui, sem oft hafa komi mr um koll lfsleiinni. g hljp niur veg til a g a horaa piltinum, v gvildi a bja honum starfi. a var vika a g mtti a en g vildi ra hann strax eitthva smlegt og hugsai mr a g myndi greia honum sjlfur essa fyrstu viku ef g lenti vandrum fyrir frumhlaupi.

Afi og strkur etta var vanhugsa og hefi geta kosta mig sjlfan vinnuna, en g lt slag standa. g fann drenginn ar sem hann sat steini og bei rtunnar, og ri hann. Hann fr a grta, svo hrrur var hann. A vsu urfti g a leita logandi ljsi a einhverju smlegu a gera fyrir hann, ar til staan losnai, en a blessaist. g s eftir essu fyrstu og blvai mr fyrir veiklyndi,en a kom ljs a essi drengur var afbrags verkamaur, tsjnasamur og duglegur og lynti vel vi alla menn.

Til a gera langa sgu stutta, felldu hann og ein af ungu matseljunum okkar saman hugi og var a dpra en matarstin ein, v au giftu sig um veturinn. Hann vann svo hj okkur nstu tv r ea svo og san missti g sjnar af honum og gleymdi honum svo tmans rs.

g giftist fr a ba og eignaist brn eins og gengur og gerist. Mrgum rum sar kom dttir mn til mn og var svolti hikandi og taugastyrk. Hn sagist vera orin stfangin og komin me krasta, sem hn vildi kynna fyrir mr. etta var mr eilti fall v slkt ir a barni mitt hyrfi braut innan tar. Hn sem hafi fyrir leiftri einu krt vi barm minn lti barn. N var hn fullvaxta og sjlfst kona, stolt mitt og glei. Mr var v ekki sama hver essi kaui var.

afi og strkur vi sjDrengurinn reyndist bi prur og gjrvilegur og kunni g strax vi hann v a var eins og g ekkti eitthva honum. a voru augun og hollningin ll og kvenir taktar, sem g ttist ekkja en kom ekki fyrir mig. Skringin kom strax vi fyrstu eftirgrennslan. etta var sonur verkamannsins, sem g hafi aumka mig yfir og matseljunnar ungu virkjuninni forum.

au giftu sig sar og eignuustyndisleg brn, dttir mn og hann og n egar g sit ti gari ellinni og horfi au leika sr, ea egar au kra vi brjst mrog g fa segjaeim sgu, fyllist g essari undarlegu glei og akklti yfir undrum lfsins. akklti yfir essari gjf sem fyllir gra daga mna ljsi og flskvalausri elsku.

Vierum okkar eigin gfu smiir stru og smu n ess a tla a n vita. lfinu uppskerum vi eins og vi sum. a eru gmul sannindi og n. Vi erum lkariblindum smanni og er a oft tilviljunum h hvort uppskeran er g ea ill. a er v vert a leia hugann a hugsunum snum og gjrum hverja stund, v uppskeran kemur hjkvmilega. Mn reyndist vermtari en gull og gersemar."


Mayday Fr Borgarsjaka

ikingutegar g var a skrifa kvikmyndina Ikngut, hafi g aldrei komi til Grnlands. Hugmyndin hafi mtast fyrst og fremst t fr minningu um sbjarnardrp norur strndum. Menn hfu tt blyrstir af sta til a jakta kvikindi, egar frttist af v og g skildi aldrei hvers vegna etta i rann . Ekki var bangsi a gna neinu arna essum eyislum. a rann svo miki mori mennina vi eftirfrina a egar eir loksins nu a skjta bjrninn, hfu eir glata veruleikatengslum svo kyrfilega a eir rifu r honum hjarta og tu a hrtt. Allavega barst sagan annig yfir djpi. a voru blkleprair og niurltir menn, sem komu til hafnar me feng sinn, skmmustulegir fyrir a hafa glata tengslum vi mannlega dygg um stund.

a hafi lka alltaf heilla mig a heyra sgur af v a fr Horbjargi gti sst til Grnlands gvirisdegi, vi rtt skilyri. a var forvitnileg tilhugsun a vita af essum skringilega og lka menningarheimi svona nnast innan seilingar fr okkur. Fyrst sbirni gat reki aan til okkar, hvers vegna ekki menn?

spliff donk og gengja.Tkifri til a kynnast essum undraheimi nnar kom egar Kristjn Fririksson, ljsmyndari og myndlistamaur og kona hans Vilborg, bu mig um a vinna me sr a spnskri J&B viskauglsingu vi Kulusuk austur Grnlandi. Nttina ur en lagt var hann, hafi g veri slttparti t Viey fyrir mynd Ragnars Bragasonar, Fask. g var vel hfaur, egar g fr heim til a pakka niur fyrir ferina. a var aeins um klukkustund brottfr og g hafi ekki hugmynd um hva g tti a hafa me mr slka fer. etta var algerlega t vissuna fari. g henti v nokkrum narum og sokkum tsku og skellti svo Spliff, Donk og Gengju ar ofan . etta merkilega apparat hafi g hanna og sma fyrir Fstbrrattina og var etta tki, sem duga tti vi llum vanda.

g mtti svo Reykjavkurflugvll jakkaftum me lausgirt bindi, flaksandi skreimar, rauvnsflsku annari hendi og Spliff, Donk og Gengju hinni. Framleiandinn hann Ptur fkk nstum taugafall egar hann s mig og ni a fora mr fr augum Spnverjanna, sem voru a kaupa srfrikunnttu mna. Hann reyndi hva hann gat a flikka upp mig en a dugi ekki til. Spnverjarnir uru algerlega forvia yfir essum drukkna jlasveini og vildu ekkert me hann hafa. Allir voru kappklddir upp hvirfil Goretex og v ekki traustvekjandi a art directorinn sjlfur mtti glnapalegum jakkaftum og draugfullur ofanlag. essu var bjarga me v a segja vi : “Do’nt worry. He may look and act strangely, but on the other hand he is a total genius. You know how they are.” Spnverjarnir samykktu etta me tungu kinn og af sta var flogi leiis til sheima.

kukusuk flugvellinum Kulusuk var mr snara kuldagalla og svo upp yrlu blanksknum. tlunin var a finna hfilegan borgarsjaka til a setja upp blakvll . ar tti blaklandsli Spnverja a spila blak til a auglsa visk. Ekki spyrja mig.....etta var langt fr v a fjarstukenndasta, sem g hafi s essum bransa. Vi flugum jaka af jaka, spsseruum um og vldum svo einn grarstran, sem var flatur a ofan og virtist nokku stabll. Hann var um 80 metra hr og svo str a vi vorum eins og krkiber helvti ofan honum. (sj mynd) g var a ynnast upp fluginu og angai eins og spritttunna, en heimskautalofti bjargai v a g gfi upp ndina. Menn kepptust vi a gefa mr piparmyntubrjstsykur rngri yrlunni af einhverjum dularfullum stum.

Jakinn mikliEftir etta var tafarlaust fari hundasleafer um silagt hafi t af Kulusuk til a leita a tkustum fyrir nrmyndir. g hlt a a yri mitt sasta. fyrsta lagi leystu hundarnir vind hverju skrefi af reynslunni og g horfi upp “stjrnuna” eim mean eir sendu ynnta eimyrjuna beint a vitum mnum. g tla ekki a lsa eirri angan. Mig sundlai svo a g var vi a a missa mevitund.

ru lagi var g svo heppinn a lenda slea leisgumannsins. Hann fr tronar slir og upplsti um htturnar. Meal annars var a mjg httulegt a fara a hlmum og skerjum, ar sem straumsvelgir ynntu sinn. etta urfti hann j endilega a demonstrera me v a lpast me okkur slkt feigarflan. sinn brotnai undan sleanum og hann snkai hlfur kaf ofan jkulkalt shafi. Maurinn bari hundana farm me miklum fyrirgangi og skrai: Thj, Thj! Kha, Khaa!”, sem voru vst skipanir til hundanna um a fara til vinstri ea hgri. sinn brotnai jafn haran undan sleanum og hann ni a brjtast upp r og g tlai a stkkva af til a bjarga lfinu. bari Grnlendingurinn mig me svipuskaftinu arminn til a gera mr skiljanlegt a vera kyrr. a var mr lklega til lfs. Honum tkst loks me herkjum a n sr urrt og flagar hans hlgu gegnum geiflurnar a skelfingarsvipnum mr. g var feginn a komast heim htel a kvld, rassblautur og me marinn handlegg. Barinn freistai ekki enda hafi g a prinsipp a drekka ekki svona verkefnum.

hundslei.Daginn eftir fr g vi annan mann t jakann (sj mynd)me rafst, hggbor og kejusg samt efni og rum bnai. Jakinn var um 20 mntna fluglnu fr landi mitt srrealskri sverld, sem var svo mikilleg a g hef aldrei fundi mig eins ltinn skpunarverkinu. Flagi minn var Brur li Kristjnsson fr Steinum undir Eyjafjllum, raubirkinn vkingur og erkitpskur slendingur. Vi brutum og boruum og slttum undir vllinn en rum degi, tti vissara a senda okkur asto til a tryggja a verki klraist. Vi urftum lka a ba til skli fyrir tkulii, sem var dulbi eins og snjskafl, svo a rynni saman vi jakann. ar tti a geyma nausynlegan bna og fela astoarflk, egar stra skoti yri teki.

Astoarmennirnir voru rr Grnlendingar, sem nttust okkur ekkert, egar til kom. egar vi Brur frum a bora og hggva sinn milli ess sem vi migum hann eins og mnnum smir, trylltust Grnlendingarnir r hrslu reyndu a stva okkur. eir voru algerlega lamair, enda vissu eir meira um sinn en vi essir villimenn, eins og skrt var fyrir okkur sar. a arf nefnilega ekki nema a reka broddstaf svona harpressaan sklump til a sprengja hann sund mola, sem nota mtti vngls. Einnig urfti a sama skapi ekki nema sm skvettu af heitu varni til a framkalla smu hrif. etta vissum vi nttrlega ekki og var v tti Grnlendinganna skiljanlegur. Svona jakar taka fyrirvaralaust upp v a klofna og velta sr me miklum gusugangi, hva ef menn reyna a hjlpa til vi a eins og vi gerum.

Grnlensk yrlaVi notuum gervihnattasmann og ltum skja , og eru essir idtar fr slandi rugglega enn rddir sgustundum eirra. sta eirra kom Spnskur framleiandi, sem var mjg brattur og borginmannlegur. Hann tk til hendinni me okkur svona tu mntur ur en njabrumi og vintraljminn dofnai arna essum fimbulkulda sem var. Hann fr a stika fram og aftur um jakann og notai gervihnattasmann svo tpilega a vi hldum a hann myndi eya batterinu.

Hann var rlegri me hverri stund sem lei og var orinn angistarfullur, egar klukkan fr a nlgast hlf nu um kvldi. Brak og brestir heyrust r snum kring og einstaka skruningar og gusugangur bergmluu arna auninni, egar straumar breyttust og a klnai. Hann ni ekki sambandi heim htel, enda voru allir bnir a bora og stu n barnum mestu makindum. a leit t fyrir a vi hefum gleymst v yrlurnar hfu aeins leyfi til a fljga til klukkan nu. Klukkan kortr tk snillingurinn upp a hrpa smann:”Mayday, mayday, mayday!” svo g stkk til og tk hann af honum og spuri hvort hann vri algerlega orinn stjrnugal. Skmmu sar heyrum vi svo kunnuglegt hlj yrlunnar nlgast. Vi hfum vst nstum gleymst fyrir misskilning en a uppgtvaist sustu stundu. a var einhver eftirmli af essu neyarkalli og vinur vor var hundskammaur svo hann bar sig eins og Labradorhundur, a sem eftir lifi ferar.

remur mnuum eftir etta hitti g Tmas yrluflugmann Kaffibarnum og uru a miklir fagnaarfundir. Tmas er eina alvru hetjan, sem g hef hitt af Snsku kyni, hokinn af reynslu og me tv yrlukrss malnum. Hann sagi mr a nlega hefi jakinn okkar sprungi rennt og bylt sr hafi me miklum boafllum. a var gott a hann tk ekki upp v mean vi gistum hann essa eftirminnilegu rj daga. Spliff, Donk og Gengja hefu varla duga okkur .

g var Grnlandi tpan mnu eftir etta vi nnur verkefni, sem ekki voru sur eftirminnileg auk kynna minna af landi og j. Segi g sgu sar.


Berrassaur Strkur Fjalli.

barn  alheimiSj ra strkar vakna yfirleitt undan slinni norur undir heimskautsbaug. Hn er sein ftur rngum firi og maur var kominn t forugt sundstrti ur en hn gyllti eggjar Eyrarfjallsins. Lgstemmdur kliur fugla og fjruba fyllti lofti og rlti kul lagi inn fjrinn egar kalda lofti byrjai hitna, leita upp og draga kuli inn r djpinu. a ht innlgn.

svona hgltum jnmorgni gaf g mr gan tma til a vakna; sveigi fram ristarnar og glennti sundur trnar. (Nokku, sem g get ekki dag n ess a f heiftarlegan sinadrtt.) g teygi lnliina til lofts og rumdi stlega. Lktist meira kinu arfuglinum en alvru ljni eins og n. Svo l g eilti lengur og hlustai vlarhlj btanna sem sigldu til fiskjar. g ekkti alla af hljunum. arna fr sdsin og sng eins og bliki; Kveldlfur hans pabba tnai eins og munkur; Gunin svolti strri og dimmraddari; heldur kvenleg.

g var farinn a fella tennur. Strar og vgalegar framtennur bouu komu sna ar sem litlu tnnsurnar hfu ur seti. Undir tungu kenndi maur eirra eins og ltilla sagarblaa. Barnatennurnar voru undir kodda. Mr hafi veri rlagt a leggja r ar og ska mr einhvers. skai maur oftast einhvers fyrir okkur ll, systkini mn, pabba og mmmu. A pabbi yrfti ekki alltaf a vera sj. A vi eignuumst bl; gtum fari feralag saman. a rttist j einhverjum rum seinna en ekki beint eirri r.

firildastrkurg hafi ekki minnstu blygun yfir tannleysinu og brosti eftir sem ur eins og slargeisli; hl eins vellandi spi. kom hlturinn innana svo ekkert hlt aftur af honum. Hann var bak vi augun, undir indinni, handakrikunum, hlsakotinu og spkoppunum. hl maur allur egar maur hl. a eina, sem var meinlegt vi etta var a segja ess. a bgglaist t me flauti og blstrum og einhvervegin vldist orni alltaf me. egar g leit t eftir gtunni, s g a ssi og Svar voru komnir t; i og va. Ekki ngu gott. g taldi betra a finna mr eitthva anna til dundurs en a blstra nfnin eirra daginn t og inn.

a hitnai fljtt milli fjallanna egar innlgnin lt sig og slin ggist yfir brnir Ernis. Eimurinn steig upp af malargtunum og fiskilykt fyllti lofti. Slkt lofai gum degi. Allt kallai tilegu slku veri. Hefja sig til flugs og kra ekki sama steini. Frjlsir barnsandar krfust ess. Mamma smuri fyrir mig nesti. Brau me osti og eplasnei, sem hn setti brnan brfpoka. Skrgulur Assis brsi me rauu loki, sem nota mtti sem ml. Assis var appelsnusafi fr srael. daga ht djsinn Assis. Ekki gott a bera a fram og g urfti ess ekki heldur. Mamma las hugsanir og tbj alltaf a sem mig langai mest . g tlai skgarfer inn Tunguskg litla hjlinu mnu. Tunguskgur var inni fjararbotni. Hann st varla undir nafni heimsvsu; gisi kjarrlendi og lyngbrekkur me einstaka tlensku grenitr og birkihrslu stangli.

Mamma bleytti hndina undir vatni og reyndi a klappa niur finn kollinn mr. g var svolti rafmagnaur morgnanna, me strlta brska r tveimur hvirflum hnakkanum. Dralonpeysan mn magnai etta fram. egar g fr hana gnast hn og gneistai af sturafmagni. Hn var fallega mynstru og litfgur r nmins gerviefni, sem var svo rafmagna a papprsarkir loddu vi mann; kisa var eins og flskubursti ef g mundaist vi a klappa henni og eldglringar hrukku af llum snerlum, sem g snerti. Svo jafnai etta sig. g fkk koss enni hj mmmu, svo hjlai g af sta me nesti bgglaberanum.

strkaskinnInni skgi rkti kappra skgarrastanna. Grurilmurinn fyllti lofti, flugurnar suuu og logni var algert. g var heitur og valur skrokkinn eftir hjlreiatrinn. Lofti gldi hltt vi vangana. g lagi hjli kjarri, batt peysuna mna um mitti og gekk a Tungudals, sem niai fjarska. Peysan dr nttrlega til sn allt lauslegt r umhverfinu og breyttist hlfgert strpils augabragi. Hri st aftur endum. g klofai yfir gaddavrsgiringar og kldraist urru grasinu. in var kristaltr svo sj mtti hvern stein og slutaum botninum. g kraup niur og fkk mr svalandi sopa, bleytti hausinn til a hemja hri; gekk svo um bakkann og trampai niur fti til a fla bleikjurnar fram. Allt iai af lfi. g var bergnuminn yfir essari strkostlegu skrautsningu, sem tti sr svo fullkominn samhljm gleisng hjartans. Allt fyrir mig.

tunguskgurg hafi fyrstu hugsa mr a finna mr fallega laut til a bora nesti mitt , en var of uppnuminn til a setjast niur. Handan rinnar reis Hnfafjall. a var strt og stlltt fjall augum strks sem hafi lona rassa, og aan af verra, augnh egar hann skrapp sund. Hva skildi vera toppnum? Skyldi maur sj til tlanda? g fr r skm og sokkum og bretti upp sklmarnar. Vatni var kalt. Nfrelsaur snjr ofan af heium sem gusaist upp mjnulega leggina. Steinarnir rbotninum voru sleipir og slmugir en volgir vikomu. hinum bakkanum lmdust str og mosi vi tsurnar, svo g sleppti v a fara sokkana aftur. Hvta og svarta strigaskna hafi mamma nveri gefi mr, svo g tiplai r blautum mosanum bakkanum ur en g fr aftur. Ekki vildi g sra hana me v a drulla t.

Hlin blasti vi eins og hn vildi hvolfast yfir mig. g hlt fullhuga og glaur brattann. Tjaldurinn tsti, spinn vall graut og lan og hrossagaukurinn sungu samsng. Flugur suuu, og mosinn fjarai eins og ykkt teppi undir fti. g sng me mr lag, sem g hafi lrt sklasng. a tti bara svo vel vi arna og kom reynslulaust eins og andadrtturinn.

Vorvindar glair,
glettnir og hrair,
geysast um lundinn rtt eins og brn.
Lkirnir skoppa,
hjala og hoppa,
hvld er eim ng s ea tjrn.
Hjarta mitt litla, hlustau ;
har n smalinn brninni fr.
Fossbinn kveur,
ktir og gleur,
frjlst er fjallasal.

slbag reyttist smtt og smtt gngunni. hvert sinn sem g taldi mig vera a n toppnum, tk nr hjalli vi. Rtt eins og lfinu sjlfu. Hvassgrtt ur tk vi af mosanum og grurinn var gisnari. g var svolti fatlaur eftir slys bernsku, me sninn og mislangan ft, fatt og hlykkjtt bak. egar srsaukinn lrum og mjbaki var slmur stoppai g og kastai minni; leyfi honum a last upp hrygginn og hnakkagrpina uns hann lei eins og reykur upp r hvirflinum. a var gileg tilfinning. g einsetti mr a lta ekki til baka fyrr en g ni tindinum og hafi augun varla af brninni. Mr fannst g lttari og slli, eftir v sem ofar dr. etta var mn raun; minn sigur.

Loks var tindinum n. Svalur andvari kldi svitann vi hrsvrinn. Lkaminn var eins og mistvarketill; heitur og rakur. Roi kinnum og hvrmum kitlai eins og milljn litlar nlar og hjarta dansai taktfast brjstinu. Murinn svall hverri . g fann fyrir mr llum fr hvirfli niur tr og fannst g geta flogi; sigra allt. arna blasti fjrurinn minn vi. Eyrarfjall og Ernir stu haus spegilslttum sjnum og breiddu fam sinn mt blleitri Snfjallastrnd. Fegurin var lsanleg. g s yfir allan heiminn og handan hans. Heiblr himinninn skartai lauflttum skjaslum; lttar pensilstrokur, sem dregnar voru fr norurskautinu og yfir hfu mr. Allt fyrir mig.

g var alsll og lagist baki. Hitinn streymdi fr brjstinu og g lygndi aftur augunum me bros vr. a var eins og rafmagnaur hjpur umlykti mig. Mr fannst sem g sytrai t lyngbreiuna eins og vkvi ar til g samlagaist sverinum. Eins og tbr lei verund mn saman vi lofti og g fann ekki lengur fyrir lkamanum; var a agnarsmum ljspunkti milli augnanna og leystist svo algerlega upp; htti a vera til um lei og g var a llu sem var, eins og sldardropi sem samlagast hafinu; missir form og lgun en verur hafi sjlft smu stundu. Allt en samt ekki neitt.

jrin okkaretta virtist vara eilf en samt eitt augnablik. Vitundin smeygi sr inn eldingarhraa. g hrkk upp og var brugi fyrstu. J g var arna enn. Hendurnar, puttarnir, fturnir. Var g lengi burtu? etta var eins og draumur og g fann mikla slu blossa upp innan mr. g hafi uppgtva einhvern leyndardm, sem engin lei er a endursegja; vissi allt sem urfti a vita. g reis ftur og fr r bolnum. a var svo heitt. Svo flugu buxurnar og skrnir og loks nrurnar. arna st g kviknakinn og baai t rmunum; lt goluna leika um mig allan, baki, magann, hlsinn, rassaling og tippaling. Svo hljp g hringi og steypti stmpum eins og klfur a vori. “Jh!”

g brosti mnu tanngisna brosi, svo mig verkjai spkoppana. Brosti me llu sem g var. Og g var allt. Allt var g. Ef Kafas stiprestur hefi stai arna llum snum skrklum, hefi hann blikna samanburi vi meistaraverki mig og ef hann hefi spurt me vanknun hvort g vri sonur Gus, hefi g hiklaust svara j og horft augu hans me hfugt bros ess sem hndla hefur viskuna.

slarlagsstrkurg breiddi undir mig peysuna og settist vi a bora nesti mitt. Murst hverjum bita. a kmdi mr. Ef a mamma si mig nna. g lagist magann og leyfi slinni a kyssa mig baki og rassinn. Tminn hafi brugi sr fr eitthvert sem hans var frekar rf. Hr hafi hann ekkert erindi. Flugurnar suuu og ilmurinn af blbergi, lyngi, blgresi og rjpnalaufi fyllti vit mn. Puntstrin kitluu nebbann.

Hr var eilfin. Hr var g, berrassaur strkur fjalli, sextuogsex grum norur og tuttuguogtveim vestur, vi fegursta fjr heimi vogskorinni eyju langt norurhafi. Eyju me glitrandi jklum, djpgrnum mosabreium og svrtum sndum. Eyju trblum hnetti me snjhvtum skhvirflum. Blrri stjrnu sem sindrai kvldhimni hinum meginn himingeimnum og speglaist augum dreymandi strkpjakks, sem kannski var lka berrassaur og sll eins og g.


Hannibal og Hfulausnin

heimsendir gelgjuskeiinu var g afar undarlegt barn. g hafi ungar hyggjur af heiminum og fannst flest mannanna amstri heldur ltilvgt og merkilegt. g samdi tregafull lj um tilgangsleysi jarlfsins, sem g lt svo aldrei fyrir augu manna.

Harmrna mn var djpst og a urfti ekki anna til a halda fyrir mr vku en grein blai um stjrnufri, ar sem v var haldi fram a jrin hgi sr og myndi innan nokkurra milljara ra steypast slina, ar sem hn myndi brenna upp. Mr kvei skaplega fyrir essu og s ltinn tilgang lfinu fyrst svona tti a fara.

g gekk um rauleitrilafosslpu og reimai skinnkragann stt, svo aeins grillti blugrafinn nefbroddinn fyrir innan. Hrmakkinn var ykkur og ni niur axlir en toppurinn niur hku. a var mn uppreisn. Maur fyrirleit heiminn, gekk um me hendur vsum og leit aldrei af trmpurunum snum; hlykkjaist um eins og lkulegur ormur lengdar a sj.

ungskldiMr var ekki gefi um sklagngu. Leiddist nmi, sem mr fannst tilgangslaust og afsttt stagl. oldi ekki kennarana. eir voru hlandvitlaust li barmi taugafalls.

a var kannski ekki a undra a eir vru taugatrekktir. g geri allt til a gera eim lfi leitt. Hleypti upp tmum me meinfsnum athugasemdum og trsnningum og endai oftast frammi gangi ea hj sklastjranum.

Einn kennarinn frussai miki, svo bkurnar blotnuu og bleki rann til er hann kom a borinu til a leibeina. Einn daginn mtti g me regnhlf og sl henni upp egar hann nlgaist. etta vakti ktnu allra nema hans. Teikniblur stum voru klassskir hrekkir, rtt fyrir a g vri kominn upp landsprf. A bleyta krtina var mjg skilvirkt. Fylla svampinn af spulegi, annig a krtin makaist t um allt sta ess a hverfa. Setja salernisilmspur bak vi ofna til a forpesta sklastofuna og f fr mean rst var t.

llum snjallrum var beitt mr til skemmtunar og kennurum til armu. Einn hljp grenjandi t og tlai a htta kennslu. a tti rosalega fyndi. g var miskunnleysi og mannvonskan uppmlu. Frndi minn kenndi mr og g lagi hann einelti. Hann hafi srstakan talanda og g hermdi eftir rdd hans hvert skipti, sem hann beindi spurningum til mn. a var illa gert af mr og g er viss um a hann tk a nrri sr og vnti meiri samstu r frndgari snum. , nei. Illyrmi g frsko ekki manngreinarlit og lt alla njta smu lystisemda, nema einn kennara. Hann var gamall og drykkfelldur, kom stundum tma angandi af kaupstaarlykt, hafi lappir upp borum, tk nefi og klmdist vi stelpur jafnt sem strka. Hann var i. Hann kenndi slensku, mlfri, bragfri og fleira skylt og g dxai llu, sem hann kenndi.

liver Twistg var tpasta vai me a vera vsa r sklanum og hafi raun fengi nokkra snsa. Mtingin var me afbrigum slm. Oft egar mr var hent t a heiman morgnana, skildi g sklatskuna eftir kjallaraholu vi hsi, fr niur dokku og klifrai upp veiafrageymslu gmlum hjalli. ar klrai g a sofa t haug af gmlum snrum. Foreldrar mnir voru a brenna upp af hyggjum og engar skammir og hirtingar dugu. Heimur minn var a liast sundur og g var stan.

Hrilegur atburur var svo egar lii var landsprfsveturinn. Sklastjrinn okkar hann Jn Ben frst skelfilegu blslysi Eyjafiri. Hann keyri t og drukknai. Allir voru harmi slegnir, v hann var sanngjarn og bllyndur stjrnandi. n hans hefi g sennilega ekki fengi a klra sklagnguna. Siggi sonur hans var bekk me mr og gtur vinur. g man alltaf morguninn, sem hann var kallaur t r sklastofunni til a f essi gnvekjandi tindi. Svo var gefi fr.

hannibalg er ekki fr v a g hafi breyst vi etta. Fallvaltleiki lfsins var mr ljsari en nokkru sinni fyrr og a hugnaist mr ekki a a vera minnst sem skavalds og skelfis, ef g hyrfi han fyrir slysni. g tk mig og mtti tma. Lri heima og var a mr fannst alveg til okkalegrar fyrirmyndar. Mr lei lka betur.

sta Jns kom nr sklastjri, sem var gamall og jekktur maur. Hann hafi meira a segja rum ur veri sklastjri fur mns. etta var stjrnmlaskrungurinn Hannibal Valdimarsson, fair Jns Baldvins. Hann var a htta stjrnmlum og tk a sr a sitja sem stjrnandi sklans t misseri.

Hann var strangur a sj, horfi okkur t undan grskulegum augabrnum me knskulegt glott augum eins og a hann lsi hugsanir okkar. Svo hafi hann andrm viringar og stafestu um sig eins og landsleitoga smdi. a var gur agi stjrnart hans, tt stjrnmlaferillinn hafi veri stormasamari.

g fr a fra mig upp skafti, egar lei vetrar og prfai olrifin karli. a kom v elilega a v a kennararnir su hva stefndi og gfust upp mr. g truflai kennsluna og vakti eim gremju hvern dag. Loks var g sendur til Hannibals. N var komi toppng af vitleysunni.

sadHannibal bau mr setjast en st upp sjlfur. Hann var enn me etta kmna augnar ess sem allt veit en var spakur og lagi hgan hersluunga or sn. “Hva er a plaga ig karlinn minn? Af hverju getur ekki veri eins og maur? g er hissa r. A drengur sem kemur af svona gu og gfuu flki, skuli lta svona.” g yppti xlum og horfi gaupnir mr. Hann var raun a segja a g vri lleg afur af annars gu kyni. Hann bau enga kosti heldur sagi: “g ver a lta ig fara...sem mr finnst synd og skmm, svona seint vetri og ekki sst fyrir a ert sagur gtlega greindur. a er ekki g sem set essa krfu, heldur kennararnir. eir bera r alls ekki vel sguna. getur fari nna, g hef svo samband vi fur inn, egar hann kemur land.”

schoolroomHjarta mr herptist saman. Mr tti skelfilegt a valda fur mnum vonbrigum. g virti hann mikils auk ess sem a g vissi a hann myndi sennilega refsa mr duglega fyrir. Senda mig vandraheimili, eins og hann hafi einatt htunum me ef g var vs a afglpum. g fann trin brjtast fram bak augnanna og reyndi a hemja au. g breyttist arna lti og hrtt barn og heimurinn hrundi yfir mig me braki.

“ ert sagur skrifa lj.” sagi Hannibal. g var eilti undrandi og horfi upp til hans og gaf lti t a me a velta til hfinu lkulega. g kom ekki upp ori.

“Geturu leyft mr a heyra eins og eitt?” sagi hann og g var mjg ringlaur. Hva tti etta a a? Var hann a ha mig? g reyndi a rifja upp eitthva en a var allt svo dapurt og blsnt a g gat me engu mti s etta sem tilefni fyrir slkt. a var eins og g skammaist mn fyrir r hugsanir, egar hlminn var komi. g hristi hfui.

“Ekkert?” spuri Hannibal. “ hefur sent eitthva sklablai er a ekki? Geturu ekki snt mr a?”

g leit kring um mig. hillu var mappa merkt nafni sklablasins. J a var eitt, sem g hafi sent inn, sem ekki var vieigandi. g sagi honum fr v og benti honum mppuna. Hann sagist tla a kkja a. Hann hefi gaman a ljum. Svo sagi hann mr a g mtti fara. ur en g lokai eftir mr sagi hann: “ klrar daginn og kemur til mn fyrramli. g vil tala betur vi ig.”

frelsiMorguninn eftir mtti g til hans. g hafi sofi illa um nttina og s fyrir mr hryllilega tleg upptkuheimili me Oliver Twist og vinum hans. Kvahnturinn var str og ykkur eins og netasteinn kvinum. Hannibal glotti. Ekki bara me augunum. “g talai vi kennarana og vi urum sttir a leyfa r a vera til reynslu, en verur a fara vi minnstu vandri. Skiluru a?” g var ringlaur eins og fangi myndi vera, sem slyppi vi aftku. “g lofa v..” sagi g og langai a spyrja hvers vegna essi umskipti hefu ori vihorfi hans. Hann veifai mr til dyra og sagi a vi skyldum ekki hugsa um etta meir. Hann hefi tr a g myndi standa mig. g tlai lka a rsa undir v trausti. Fann eldinn brjstinu. Mr var svo ltt a mig langai a leggjast ganginn og sofna. “Lji itt var gott.” Sagi Hannibal kminn og lokai.

Var a? Var a t af ljinu, sem hann sndi mr miskun? Var etta hno mn Hfulausn eins og hj Agli forum? g botnai ekki neitt neinu.

g st mig a sem eftir lifi vetrar og ni landsprfi rtt fyrir a 70% fall yri rganginum. Lklegast var a truflandi hrifum mnum sklasystkinin a kenna. au urftu flest a taka upp prfi en g, tossinn og uppalningurinn slapp! Lklegast fyrir merkilegt lj, sem g gti helst lst, sem formur rappsins. Engin formleg bragfi, bara einhverskonar bunugangur. Lj sem hljmai einhvernvegin svona:

RVNTING.

g gleymdi a gera mitt verkefni heima.

a er alls ekkert gaman a tapa og gleyma.

g rona framan og hva skal n gera?

Mig rtur ll r.

v a alls ekki vil g a krossmarki bera

A ola hltur og h.

Svo gt g til augum alla og egi

og hugsa og hugsa....

“a m aldrei kalla mig nautheimskan uxa!”

Mig nagandi og nstandi rvnting tekur

og hrsla svo gileg, hristir og skekur.

“Hn er kannski hlgileg...?”

En sl minni molari er ekki friur

og taugarnar hvorki r stli n eir.

g hng bara niur...

og man ekki meir.

essa Hfulausn m vafalaust finna enn safni gangfrasklans safiri tt nnur ummerki um mig su ar ekki sjanleg. g mtti til dmis ekki tskriftarmyndatkuna og pri v ekki veggi sklans. Kveskapurinn var kannski ekki heldur stan fyrir v a g slefai landsprfi.Nll komma einum lgri einkunn og g hefi urft a dsa sklabekk enn einn veturinn. Ekki var a heldur gfum mnum og andlegu atgervi a akka, a tel g ljst. Lklegri skring er s a kennararnir hafi ekki fyrir nokkurn mun geta hugsa sr a eya rum vetri samvistum vi mig og v s gegnum fingur sr vi msum villum til a koma mr hratt og rugglega r augsn sinni til frambar.

Svona var a n fyrir daga Rtalnsins.....


Vetrarhlj.

fiskibturFyrir fimm ra sna, sem ekki vissi betur, hafi hver rst sinn ilm og sn hlj. a var ekki laust vi a fullorna flki kmdi svolti egar hann talai um vetrarhlj ea morgunilm. Kannski var a vegna ess a a hafi aldrei heyrt ea fundi neitt slkt. Kannski vegna ess a a hafi aldrei legi undir snginni sinni vetrarmorgni og hlusta og fundi.
En svona var etta n einu sinni. a vissi hann.

Marr mjll undan syfjuum stgvlum lei vinnuna. Hstakjltrin pabba og lykt af blautum lopavettlingum. a var veturinn.
Vindurinn gnauai mtlegar en sumrin, nstum brjstumkennanlega. Jafnvel hljin fr blunum voru dapurlegri. Allt gekk hgar. F bros. Lti tala.
J, veturinn var raunamddur. Sumri glatt og lifandi. hl allt og aut hj gska og glei.

a brakai glfinu. N var pabbi lei sjinn. Pissa. Kveikt sgarettu og aftur brakai glfinu. Stiginn kveinkai sr undan ungum ftum. Aumingja pabbi. N var kalt a fara sjinn.
a glamrai leirtauinu eldhsinu. N var hann a reyna a veia bolla upp r hrgunni eldhsvaskinum. Hann hstai svona eins og til a reyna a kfa hlji. Smellur, brothlj, blva lgt og hsta. a heyrist aldrei meira honum en egar hann reyndi a fara hljlega.

Mjkir ftur lddu sr undan snginni og tipluu hljlaust eftir kldu glfinu. Stubbur tlai a kyssa hann bless. Fyrst settist hann stigaskrina og hlustai. efai.

Stiginn gein endanlega langur vi, ar sem hann rann eitt saman vi myrkri niri ganginum. Ilmur af nju kaffi og sgarettureyk mtti honum. Hann fikrai sig niur, rep fyrir rep. Stiginn kvartai eilti yfir ninu svona snemma dags en lt sr lynda a honum vri troi. Eldhshurin var ekki eins lynd. iii!, sagi hn, er sninn tti vi henni. Allt var svo tregt og srhlfi veturna.

fair og sonur 2 “N ert a ?” -sagi pabbi eins og hann byggist vi draug. “J g heyri r.” Sagi sninn og lt sem hann vri nvaknaur. “g tlai bara a kyssa ig bless.”
Tvr hlemmstrar, sigggrnar hendur lyftu honum upp eins og hann vri yngdarlaus og skeggbroddar stungu hann vangann. Hann lagi armana um hls pabba og neri vanga vi vanga. “ stingur.” -sagi hann lgt.

“g?” -sagi pabbi eins og ekkert vri fjr. “a hltur a vera , sem hefur gleymt a raka ig.” Sninn strauk sr um vangann og brosti. “g er a safna.” –sagi hann svo. Pabbi hnussai eilti eins og hann hafi fengi kusk nefi. annig var hann vanur a hlja. Svo famai hann litla drenginn sinn a sr, svo fast a hann kenndi til. En a gei ekkert til, v sninn vissi hva a ddi.

Pabbi setti hann niur stl og stti handa honum mjlk og brausnei. Svo stu eir fegar heimspekilegri gn, hvor snum stl og mauluu bitann sinn.
Pabbi strai kaffi sitt lngum sogum og bls bollann. Eldhsklukkan tifai og hugir eirra svifu t um gluggann, htt yfir snarbrttum, vomandi fjllum glerkenndu morgunlofti vetrarins.

Skyndilega tk pabbi kipp, stkk ftur og kveikti tvarpinu. Veurfrttir! var n eins gott a egja eins og steinn. “Suss!” –sagi hann n ess a nokkur segi nokku. San hvolfdi hann sr yfir tki eins og kttur sem bur eftir a hremma br sna. a sem eftir fylgdi var eins og helgistund, nema hva kirkju heyrist alltaf einstaka hsti og stuna.
Afar syfju rdd uldi seiga og hljmbrigalausa ulu:

fair og sonur“Gert er r fyrir stormi vestfjaramium, norurmium...” og happdrttismium og hva au n htu n ll essi mi.
Fyrir snanum var etta aeins hemju leiinleg tugga, sem jafnvel ulurinn skildi ekki sjlfur. En fyrir pabba var etta eins og hfulausn. Spurning um lf og daua. Og sennilega var a svo. Pabbalausir vinir gtunni bru v vitni.
A lokum kom romsa um Freyjar og Freyjadjp en slkkti pabbi tkinu og srst vi andskotann. a geri hann hverjum morgni.
essu nst snarai hann sr gmlu, skotheldu lopapeysuna, sem st honum ll beini og angai af slori og olu. a virtist sama hverju spi. Alltaf var fari sj.

Sninn rtti honum bitaboxi, svo hann gleymdi v ekki, eins og svo oft ur. Skeggbroddar stungu hann vangann og pabbi var horfinn.

Sninn st einn miju glfi og sgarettureykurinn hkk loftinu eins og unn sla, blaktandi trekknum, sem boai svo oft storma og strsji.

Eldhsklukkan tifai eins og berftt barn inn eilfina og vindurinn grt hi orna ti fyrir.

a voru vetrarhlj og morgunilmur.


Klifurktturinn og lg landnmsmannsins.

Sgandafjrur Fjalli Spillir fjr. febrar 59 mtti g berskjaldaur til lfsins hildar. Afkomandi vkinga og varmenna me krkttann ttlegg til Haraldar konungs Hrfagra. gx dlan dreng eins og af blleitu vkingabli m vnta.Bakkapki kallaur sem barist vi rflana efrib me trsveri, tk menn til fanga og smi, fll orrustu trppunum heima en reis upp fr dauum me blandi haus. g var sigrandilandknnuursem leitai kunnra landa af stvandi tr og fergju.

Tanngisinn og smmltur prakkari fimmta ri var g me foreldrum mnum Suureyri vi Sgandafjr. ar hafi tilvist mn sprotti af einum krleiksneista egar mir mn, undirleit og feimin sextn ra yngismr, fll fyrir lngum og kmnum slna. a gerist egar hn fri honum pottflsku af kaffi ullarsokk niur bryggju. Pabbi var sjmaur. Hann tti happafleyi Kveldlf og lagi aflann upp Suureyri. Lfi var ltlaust . Vi ttum lti en enginn kvartai. annig var lfi og engin vimi um betra hlutskipti voru til a glepja flk. Ekkert sjnvarp n alnet og enginn glamr sem lokkai.

Mamma var varla meira en barn sjlf. Hn knsai mig og baai vottabala og naut ess a kla mig upp oggreia hrstri mitt upp kjl til a hafa mig fnann eins og Elvis. g var litla lifandi bran hennar sem hn elskai meira en nokku anna. Hn sng eins og engill og dansai me mig um glf litla steinhsinu okkar sem var me ykkum kastalaveggjum og ruggt skjl. a var ekki strra en svo a sar meir var gaflinn sleginn r v og v breytt blskr sem naumlega rmai einn smbl.

Suureyri.Suureyri var staur mikilla tfra fyrir stuttfttan heimspeking og speklant. arna var Steini Steins essi stri og gli maur. Hann tti hrtinn Mra, illlegan og strhyrndann, sem hann leiddi um bandi eins og hund. Hreppstjrinn spkai sig um fyrir framan Kaupflagi me voldugan hatt og silfurbinn staf eins og hann tti plssi, enda tri g v og varai mig a styggja hann ekki. ar var lka Halli klapp, sem st allan daginn og klappai saman hndum og sl sr lr vxl. Svi k um orpi me miklum drunum og frussi. Hann tti ekki bl heldur hlt hann gmlu blstri sem hann hljp me sleitulaust fr morgni til kvlds. Hann bakkai og splai upp brekkur, snri og bremsai me llum eim hljum sem v fylgdu. Einu sinni k hann t af og niur fjru. Hann sat ar fastur og var naumlega hgt a bjarga honum ur en hann flddi uppi. a urfti a kalla til olublinn stanum til a draga hann upp. Engu tauti var komi vi hann fyrr. Hann var sar dyravrur Hsklabi hj Berta brur snum en er n dinn.

klifurkettirJi Gunnubetu var arna lka me herakistil og undarlegt glott vr. Hann sagi ftt og okkur st stuggur af essum dkkleita manni sem stari snum svrtu augum og hddist a heiminum. Hann var hinn mesti lingur og vakti athygli sar sem Jhann Grnari. Hann fr me eftirhermur tvarpi sem allar hljmuu eins. Einnig bj til rlegt handgert dagatal sem slegi var upp dagblum hr eins og um strfrtt vri a ra. Svo var hann lka leikari Bdgum Fririks rs samt fleiri afrekum v svii. Hann d einn og afskiptur og var miklu yngri en g hafi haldi hann vera. Blessu s minning hans.

Hrefna og Ranka voru systur sem bjuggu hlfgerum torf miju orpi sem var svo feyskinn a bast mtti vi a hann hryndi ef einhver reskti sig of nrri. r voru eins og klipptar t r 18. ld alltaf peysuftum me skotthfur. a var eins og tminn hefi gleymt eim. r hfu gt mr sem kornabarni og tuggu saman sona su og myglaan mr me tannlausumgmum og mtuu mig mefingrunum. Barnamatur fortar.

Svo var a Gumundur gamli Plma sem kom hverjum morgni fr Staardal me mjlk brsum finni hestakerru, dreginni af lnum og horuum klr. Hann var me pottlok hfi, prddur ykku gru yfirskeggi eins og rostungur. Hann js mjlkinni brsa eirra sem kaupa vildu og hlt svo aftur heim eins vofa liinna alda. a var heldur ekki fjarri sanni. Allt vi hann var forneskjulegt. Hann var meira a segja svart-hvtu eins og gamalli ljsmynd. Ekki vottur af lit kerru, hesti n klum.

jsgum Jns rnasonar er sagt fr konu sem lagi hvtvoung sinn um stund vi rttarvegg mean hn gekk til verka. egar hn tlai a vitja barnsins var a horfi og fannst ekki hva sem leita var. Yfirkomin af sorg dreymdi hana sar lfkonu sem kom til hennar og sagi barni vera hj sr vi gott atlti. Daginn eftir fannst barni sama sta vi rttarvegginn og amai ekkert a v. etta barn varsystir Gumundar Plmasonar mjlkurpsts og ku hafa di skriufalli egar hn var gjafvaxta. lfum var a sjlfsgu kennt um a. Nr fornsgunum var ekki komist.

vkingurPabbi hennar mmmu, hann Alli fiskimann, var lka miki furuverk mnum augum. Fyrirmyndarafi fyrir fintrayrstan pka. Hann var alltaf ktur og glaur minningunni. Hann l dillandi hltri, hjak, hjak, hjak og var svo glysgjarn a a stirndi hann. Medalur og silkikltar prddu hann llum regnbogans litum ogspilai hann harmonikku og munnhrpu egar hann fkk sr nean v. Hann var skllttur en bar alltaf kaskeiti a skipstjrasi. Einn veturinn fkk hann sr a sem hann kallai “hrhfu” sem hann dsamai fyrir hlindi og praktk. Hfa og hr; tveir fyrir einn. Mamma harbannai honum a bera hana og blygaist sn fyrir hann v a var algerlega tilviljunum h hvort essi hrkolla snri rtt ea ekki.

g tti annan afa; Dra, sem var seinni maur mmu. Hann var str og mikill svo engir skr pssuu hann nema gmmskhlfar sem okkur strkunum fannst ngu strir til a geta ri t fjrinn. Hann var ljfur og gull kall sem strai kaffi sitt eldhsinu me lngum sogum vi tif eldhssklukkunnar. Hann rri stugt gri, hummai kennilegan lagstf sfellu og borai allan sinn mat me sama vasahnfnum nema a sjlfsgu spuna. Hann var af ftku vinnuflki og hafi lii miki harri bernsku.Sonur vinnuhja vistarbndum sem var barinn eins og hundur og svaf fjrhsi vi haran kost.


Innan um alla essa kynlegu kvisti voru svo vinir manns. Svert var einn af eim. Freknttur grallari me treiknanlegan huga undir rauum lubbanum. a var yfirleitt ekki vel lii a vi legum lag okkar saman v a endai oftast me skpum. Skarisgripir vorum vi kallair. Vi lkum okkur til fjru og fjalls endalausum rannsknarleingrum. Klifruum og veltum okkur niur hjallana ofan vi orpi ar til okkur var banna a og sagt a vi myndum f garnaflkju af v og deyja. arna fkk g uppnefni Nonni prakkari og arf enn a ba vi a vera kallaur v egar g lei vestur um firi.

Okkur Svert lk hugur a vita hva bj a baki fjallanna sem umluktu ennan sma heim. Sumir sgu a ar vru tlnd og a vildum vi kanna. egar vi vorum a ra etta okkar milli vorum vi varair vi a klifra fjllunum v ng hafi flk s af pstrum og skeinum okkar daglega brlti. Okkur var sagt a fjllunum byggju lfar sem ekki vru ktir me a brlt vri hskum eirra. v fylgdu lg og gfa. Efst fjallinu var okkur sagt a vri grf Hallvarar Sganda landnmsmanns sem barist hafi vi forfur minn Harald Hrfagra. haug hans varvst falinn mikill fjrsjur. Margir hfu freista ess a finna hann en a endai vstvallt me miklum skakkafllumea daua fyrir vikomandi. Ef hrfla vri vi haugnum myndi kirkjan Staardal lka sjststanda ljsum logum. a var aeins undanfari miki fleiri hrmunga a sgn manna.

Ekki sl etta huga okkar tt tlun flks me essum hrollvekjum vri nnur. Vi bjuggum okkur v nesti og hldum t me firi fjrsjleit. Uppgngustaurinn var fjalli Spillir, sem er eitt hugnanlegasta og brattasta fjall ar um slir. Vi vorum sigrandi og daulegir. Litum kirkjubruna sem hreinan bnus vi aufin sem vi tluum a fra heim. Eldur var eitthva tfrandi og heillandi brallarakollum okkar. lg ttuumst vi ekki.

kumlVi klifum snarbratta og grtta urina og vorum heitir skrokkinn. vintraeldurinn logai snarkandi innra me okkur egar virddum hva vi myndum gera vi aufin. Kaupa leikfng, bt, hest, bl og kannski kjl mmmu. Kannski svona kveikjara eins og Frissi Rokk tti. Frissivar eini tffarinn bnum og vitnisburur erlendrar menningar. Hann var me Brilljantn hrinumeuppbrettar gallabuxur og tmjum btlaskm. Maur sem var guatlu hj okkur krkkunum. Hann gat meal annars bi til myndaramma r tmum Camelpkkum og dregi tkalla t r tstum eyrum okkar.

Fjalli var svo bratt a a var engu lkara en a tlai a hvolfast yfir okkur. Mvarnir hnituu fyrir ofan okkur von um bl og eim var brtt a sk sinni. Skyndilegalosnai steinn sem g hafi gripi til a vega mig upp og ur en g vissi var g frjlsu falli. g endastakkst niur urina eins og tuskubra. Hvassar nibbur stungust skrokkinn mr og g nam ekki staar fyrr en vi bjargbrn ofan vi veginn t a Sta. g hafirotast og man ekkert fyrr en g rankai vi mr aftan bgglabera hjli mur minnar, alblugur og rifinn. g var reyrur me tusku vi mmmu sem hgrt og kallai Gu um hjlp. Hn hjlai eins og hn tti lfi a leysa heim orp. Svert hafi hlaupi inn eftir og sagt henni amla a g vri dauur. a mtti lka engu muna. g fkk heilahristing og sj gt hausinn sem enn pra hntt hfu mitt. Hallvarur hafi lagt mig valinn tt g risi upp til nrrar orrustu eins og vargi smdi. g hafi aeins loti duft einum bardaga en stri langt fr v tapa.

Mr finnstgott a rifja upp farinn veg og minna mig hvaan g kem. Minnast me akklti ess ga og fyrirgefa hi slma. er lklegra a maur rati rtta lei inn framtina og ni a halda stt vi Gu og menn. Lfi er oft hskafr og stundum ljfur leikur. a hefur sinn tma a elska og a hefur sinn tma a stra.

dag er g httur a stra a mestu tt einstaka sinnum urfi maur a bera fyrir sig hendur. Margir eru fallnir sem brust mr vi hli og landvttir, lfar og upprisnir landnmsmenn hrella mig ekki meir. Vopnabrurna hitti g sar. lgin eltu Svert alla t og n er hann farinn til Valhallar.g hitti hann fyrr en sar eins og Hjlmar Blukva svo listilega um.

Mnir vinir fara fjld,
feigin essa heimtar kld,
g kem eftir, kannski kvld,
me klofinn hjlm og rifinn skjld,
brynju slitna, sundra sver og syndagjld.

.


Kynngimgnu Smsaga Litum og Panavision.

par“, g er alveg a gefast upp essu.” Sagi Gurur og lagi fr sr nstranda faregaskipi.

Mjlnir leit upp og klrai kartfluuppskeruna um lei og hann rri yfir Kyrrahafi sefbt. :”Hva er a angra ig elskan? Spuri hann og framleiddi sjnvarpstt um hlaupfiska.

, g veit a ekki.” Svarai Gurn og jarai sendimenn byggingaeftirlitsins kotru. “a er bara eitthva svo tilbreytingarlaust hr.”

Mjlnir umturnai fjrmlaheiminum hugsi. “Hefur a eitthva me mig a gera? g jta a g gti vafalaust veri margbrotnari samskiptum mnum vi yur, elskan.” Hann hlammai sr vonsvikinn niur og geri upp otuhreyfilinnsem hann hafi unni glmu eftir ahann hafi loki vi a flytja Andesfjllin.

kona“Nei, nei, ekki elskan. etta er bara einhver efnaskiptasjkdmur mr ea breytingaskei.” Sagi Gurn skellihljandi og virkjai Vidals. “etta dettur svona yfir mig stundum. Fyrirgefu.”

Mjlnir stti tannleysi og lagi fram breytingatillgu um skipan ryggisrsins, svona til a dreifa athyglinni fr brennandi trsmaverkstinu. “Ekkert a fyrirgefa elskan. g ver sjlfur svona um hver tunglkvartil.”

ruvsiau brostu og eyddu miunum umhverfis landi me eitruum rungum, ng me hve oluboranir eirra heimskautasnum virtust takast vel. a gat stundum borga sig a leggja fram byltingakenndar kenningar kjarnelisfri.


Bambusstangir og brravg.

PrayKnightHaustmorgun einn ri 1208 kraup Kolbeinn Tumason goi og skld kn dggvott grasi Vinesi. Mistur var lofti og kj fugla fjarska. Vitund hans galopin og skr. Ilmur grandans fyllti vitin og fjarlgur kliur vaknandi heimshvslai eyrum. Ofar llum veraldarni og hugarvli rkti mikilfengleg kyrrin, sem umluki hafijarlfi fr upphafi vega. Kyrr hins eilfa og almttuga. ennan dag skyldi skldi deyja orrustu, sem ekki var umflin. Innst inni hafi hann dpri vitneskju um au rlg. Hann ba v Gu um mildi og forsj...”minnst mildingur mn”. Aumkt hans var djp og stt hjarta yfir hverju sem koma vildi. Hann myndi lta vilja alvaldsins hvernig sem fri. “ g er rllinn inn. ert drottinn minn.”

Trumbull%20Battle%20of%20Bunker's%20HillMske s hann villu sna essari stundu. A deilur um jarnesk og hverful mlefni hfu komi honum ennan sta. vermska, grgi, fund og vantraust forsj og mildialvaldsins hafi skapa honum essi rlg.Kannski uppskar hann arna a sem hann hafi s til. Kannski stti irun a hjartanu. Kannski var ennrkrnn mguleiki a hverfa fr hildinni ef ekki vri fyrir duttlungafullar kennisetningar um heiur og skyldur sem mannleg gunnhyggni hafi biti skrifa sig. Daui hans var v umfljanleg niurstaa af hugsunum hans og gjrum en ekki kvrun einhvers mildings ofar llu mannlegu. Hver er sinnar gfu smiur. Enginn himnasmiur.

warboyMr finnst sem g gti sett mig spor Kolbeins egar g hugsa til pkastranna svoklluu gullnum dgum skuranna. annig upplifi g orrustudag aftureldingu. Vi kvum yfirleitt me dags fyrirvara a heyja str vi krakka nrliggjandi gtum ea rum bjarhlutum. Fjararstrtispkar gegn Bakkapkum; Efribjarpkar gegn Neribjarpkum. Ekkert srstakt tilefni var gefi a essum strum anna en landfrilegur askilnaur og eining um einingu.

battle_b_wStrax og str var handsala og staur og stund kvein, byrjai undirbningur. Sver voru smu, sem oft voru lkari lurkum en nokkru ru. Bambusstngum var stoli, snrispottar tbnir me hnt enda og jafnvel gnvekjandi kejustubbar voru teknir til handargagns. Allt voru etta strhttuleg tl ogfallin til a meia og limlesta. a var aldrei hinn sti tilgangur a meia, heldur var markmii a vera eins gnvekjandi og hgt var; a stkkva vininum fltta sem fyrst. Hafa htt, gra og hra. Upplifun strsins var meginatrii, tilfinningin fyrir og eftir. Eftirvntingin, sigurvman. essi truflaa athygli og rvekni, sem skapaist. Allt var einhvern veginn ljsara og skarpara stundirnar ur en skarst brnu. Hljin uru skrari, andrmslofti ferskara, heimurinn litauugri, bragskyni rkara og kyrrin yfir svo magnrungin a hn fyllti brjsti og yfirskyggi ttann. Hugurinn var tendraur til hins trasta en samt yfirvegaur. Tminn blekking ein.

LordoftheflieslgLklega var mr svipa innanbrjsts og skldinu a morgni skaparadgurs sns . g fann allavega samsmun orum hans. “Heyr himnasmiur, hve skldi biur. Komi mjk til mn, miskunnin n.”

Vi sfnuum grjti vasa, munduum barefli og vgum skildina armi. Mlmbrag munni, andir nasavngir, snrp orskipti, su eyrum. Vi stum reiubnir eilfu andartaki eins og riddarar lgum. Stundin var a renna upp. Vi enda gtunnar birtist vinaherinn me gunnfna og lensur lofti. ff...hva eir voru margir. Vi settum herarnar, bitum saman jxlum og reyndum a breia sem mest r hpnum; brum sverum skildi og yggldum brn. ttinn lddist inn. Veruleikinn. Saklaus hugmynd var orin dauans alvara.

g vildi ekki vera arna. g ttaist sur a meiast en a urfa a meia ara. etta voru j allt vinir og sklaflagar. Engum vildi g illt og engan hataist g vi. Hugurinn hvarflai til hentugra flttaleia. a gat enginn veri ekktur fyrir a lta hugfallast miri hlmgngu. Innbygg skylda sagi manni a yfirgefa ekki vini sna rlagastundu. essi hugsun var lklegast sammerk me okkur llum. Vi vildum ekki, en skyldum. Stri var sjlfsttt afl sem laut eigin lgmlum n tillits til langana soldtans um stt og fri. Til a last fri arf bl.

moviedaysrs! skrai einhver og bar fylkingar ustu mt hver annarri me samfelldu strsskri.Hpunum laust saman og hggin dundu skjldum, bambusstangir kvistuust sundur og flsar flugu r vopnum og verjum. Sumir hopuu, arir ekki og hpurinn leystist upp einangraa bardaga ar til skr stt var um a askilja fylkingar og safna lii a nju. N fru menn a leggja rin afmeiri kafa. ttinn efldi m. Margir voru hruflair hndum og hfi og enn arir me blnasir. Sjldur voru anin til hins trasta og horinn frussaist r nefi. “Fyrst ykjumst vi tla a rast beint en svo dreifir helmingurinn sr og kemst bak vi . Svo umkringjum vi .” sagi sjlfskipaur hershfingi hpsins, sem oftast var s hugaasti og fyrirleitnasti – ea s hrddasti.

facecrushAftur var gert hlaup sama mta, en etta skipti birtist risastr strkur hpi andstinganna. Hann var illilegur og gnarlega strvaxinn eins og risaela hpi maura. Hann veifai lurki str vi smastaur a manni fannst og virtist geta muli okkur alla undir sr. Rddin var djp og mikil svo strsskur okkaruru eins og hjrma mjlm samanburi. vinurinn margefldistvi tilkomu ursans og ddi ttalaus gegn okkur. g fann reiina svella brjsti vi etta rttlti og sklmai fram gargandi eins og lungun oldu.

benegar g leit sem snggvast um xl til samhfingar vi vopnabrur mna, s g aeins undir hvtar iljarnar gmmsknum eirra. eir voru lagir fltta! g var einn mti llum essum gnarher! g eytti skildinum og sverinu tt a vringjunum og tk til ftanna lka.a var v miur of seint. S fljtasti hpnum ni mr trppunum heima og bari mig bylmingshggi hfui me lurki. g fann skringilega kitlandi tilfinningu nefinu og hvr snn fyllti hfu mitt eins og stillimynd sjnvarpsins vri komin ar inn. Ljsflekkir blossuu fyrir augum og dimmrauur skuggi lagist eins og rumusk yfir vitundina. g rotaist um stund, en rankai aftur vi mr egar blst mur minnar rengdi sr inn vitundina. Hn hlt mr a sr og steytti hnefana mt innrsarhernum sem tvstraist eins og s fyrir vindi. Bli rann niur enni en g fann ekki til. g var feginn v a stri var bi. Mig skipti minnstu a vi hfum tapa.

00010266-LPP--69453Slkt er eli stra a niurlag er ekki sttanlegur endir. Hefndum skyldi n. Tap kallai betri undirbning, meira miskunnleysi, betri vopn og betra skipulag. Anna str var umfljanlegt og a yri strra og blugra en etta. a str unnum vi lka og hfum einnig leynivopn strabrur einhvers, sem reyndist ekki nausynlegt. Minningin um niurlginguna var innblstur okkar. Endurheimt rs heiurs r fr. Vi eltum vininn uppi og trum eim ofan skutunnur sem vi brum utan me sverum. Einn tkum vifanga sem vi drsluum upp fiskhjall og bundum vi staur og niurlgum me orum og pstrum. Svo hldum vi niur fjru og kveiktum eld, skiptumst hetjusgum rkum upp strsskur. Fanganum gleymdum vi sigurvmunni ar til sla um daginn a hyggjufullir foreldrar fru a leita hans. var honum sleppt me sparki rassgati og msum munnlegum notum.

standardSvona gengu strin vxl eins og blhefndin fyrr ldum og httu ekki fyrr en sklinn og skyldurnar drgu hugann fr eim. Enginn erfi neitt og allir uru vinir a nju ea svo til. Fanginn okkar hann Flosi var svolti lengi a taka okkur stt, en au sr greru um sir.

Str samtmans snast enn um vxlverkandi lnguvitleysu blhefndarinnar. er helsti drifkrafturinn tti ess sem hefur vi a glata v sem hann hefur. tti um skort og kapp um vihald lfsga sem eru langt umfram rf. eir sem skortinn la megna ekki str. eir hafa heldur ekkert a verja nema skortinn sjlfan. a eru forrttindi hinna efnameiri a heyja str. Okkar str snerist ekki um skort, grgi, vld n hgma. Okkar str kom okkur nnd vi alvaldi og fyllti okkur lfi. Okkar str uru okkur vakning um hverfulleikann, krleikann og aumktina eins og skldinu forum. Okkar str kenndu okkur a meta fri og vinttu a verleikum ef einhvern lrdm var af eim a draga.

Prisoner_Boy_Haunted_House_Costume_R12108g efa a essi reynsla hafi komi okkur til ga egar fram stti, nema ef vera skildi a fanginn Flosi hafi geta ntt sr hana sar vinni. Hannvar handtekinn Dubai ratug sar, fyrir a reyna a koma riffli me sr farangri snum. Vist hans ar var lengri og erfiari ar en hj okkur. a krafist millirkjasamninga og mikils fjlmilafrs a losa hann r eirri prsund. Dubaifanginn Flosi var ltinn laus fyrir srbnir yfirvalda og ttingja. v sjlfur Emrinn gat n ekki veri minni maur en hugumstrir Bakkapkar forum.


Vort Afmarkaa Almtti.

trin og mennirnirYfir orpinu mnu var himnesk hvelfing, sem var me eim undrum ger a skipta litum. Stundum var hn glitrandi tr eins og lindardjp ea skygg og mtt me mikilfenglegum slstfum, sem flktu vi sjndeild eins og silfraar orgelppur. mlmkenndu frostlofti vetrarntta sindrai ar stjrnufjld, sem drap tittliga sfellu mt dreymandi barnsaugum og jaegrnar slur norurljsanna hlykkjuust okkafullum dansi fr eilf til eilfar. Stundum rkti kyrrin ein og stundum geysuu fjrbrot rstanna og undirstrikuu sm okkar og magnleysi. Stundum sveif ar fuglafjld og sng skpunarverkinu dr. etta var okkar kirkjuhvolf. essu hvolfi ttu hjrtu okkar samhljm, egar vi drengirnir stigum t morgunlofti vibnir vntum undrum skipulagrar framtar. Lei oss mikla lf. Hva ttu vnt og undravert a fra okkur essum degi?

Vi Einar vinur minn hittumst vallt morgnana og spsseruum um binn eins og vi ttum hann. Sjlfgefnir heimspekingar gmmskm me lymskublik rinna upptkja augum. Vi stungum snggklipptum kollum inn um gluggann flagsbakarinu og fengum heitar hveitibollur hj Steina bakara, ur en hann breytti eim tvbkur. Stundum fengum vi a bursta hveitipoka fyrir vasapeninga hj honum. urum vi hvtir fr hvirfli til ilja eins og vofur ea fallnir englar og skutum grunlausum skelk bringu. Milli okkar Steina rkti handsala samkomulag viringar og hjlpsemi.

brosandi barnVi ttum okkur sjlfir tt vi svruum ru til egar vi vorum spurir um hver tti okkur. Spurningar um eignarhald og hlutverk voru meiningarlausar okkar heimi. Vi ttum alltaf stlu svr vi spurningum fullorna flksins. Stundum spuru menn til dmis hva vi tluum a vera egar vi yrum strir og vi sgumst tla a vera a sama og feur okkar, tt vi vissum fullkomlega a vi vrum eitthva miki merkilegra ar og . Vi urftum ekki merkimia til a gefa okkur tilgang. Hvorki ekking, staa, eignir, upphef n skoanir glptu essa sjlfsmynd eins og hj hinum fullornu. eir tldu sig alltaf vera eitthva, hafa einhverjar skoanir og tr og ttu eitthva, sem eir skilgreindu persnu sna eftir. g er bankastjri ea smiur, framsknarmaur ea verkamaur, auugur ea ftkur, jur ea sll.

Vi vorum ekkert srstakt og ar af leiandi allt mgulegt senn. Hi ra sjlf var fyrirferarmeira verund okkar en jarbundin sjlfsmyndin; breiddi r sr a baki hugans eins og litauugt pffuglsstl; vakandi yfir llum hugsunum og gjrum. Ekkert anna jarneskt kvikindi en maurinn naut eirra forrttinda a geta stai utan sjlfs sns og grunda eigin hugsanir. a var hinn sameiginlegi andi; hi alvitra og alsjndi ofar hinum huglga meltingarvegi heilans. Heilinn melti upplsingar en maginn mat. etta vissum vi og skynjuum og ess vegna var etta glaa og ra glott undir niri. Leyndardmur bernskunnar. Hi takmarkalausa frelsi slarinnar; fullvissan um ri handleislu, sem maur gat heira og hundsa a vild. stand sem fullornar manneskjur gtu ekki last nema a glata llu. Vera ekkert og neyast til a treysta nungann eins og oft hendir mjg gamalt flk. a var enginn ykistuleikur tt vi virtumst eiga heiminn. a var jafn augljs stareynd og a heimurinn tti okkur. Heimurinn var okkur og vi heiminum.

isafjgamlaEitt sinn okkar stefnulausa flandri streymdi til okkar angurvr sngur. Hann barst fr litlu vinalegu trkirjunni okkar. “Hrra minn Gu til n; hrra til n...” sng flki angistarblandinni bn um nlg vi eitthva, sem egar umlukti a hvar sem a var ea fr. Raddir sem sjlfmevitari helgi, kepptust um uppljmun fyrir tilstilli lagvsi og tnaflrs. Vi frum inn spraann helgidminn og lddumst upp krsvalirnar, rlti spenntir og forvitnir, en samt hfilega lotningarfullir. arna hfum vi ekki komi san okkur var dft fontinn rdaga. Vi vorum einir arna uppi og gtum horft yfir hnpinn sfnuinn. Sngurinn var fallegur og a var srsauki, irun og von angurvrum samhljmnum. Sumar raddir voru meiri ea rvntari en arar og risu yfir meallagi skrku yfirboi og titrandi indarblstri. a tti okkur fyndi. Skrtnar kerlingar me mlaan hreinleika og sndargfgi svip, kepptust um hylli prestsins. “Heilg skal heimvon mn hrra minn Gu til n.”

fermingarbarn. stugri tndun hldu r sig finna nlg heilags anda, egar raunin var s a r voru a missa mevitund af srefnisskorti. Sra Sigurur sneri baki vi hjrinni sinni og baukai eitthva me flrstunginn kross herum. Hann var trllvaxinn maur okkar augum og egar sngnum lauk, sneri hann sr vi me upprtta arma og hfgi svip. Svo byrjai hann a tna sinni nefmltu rddu, sem var miklu samrmi vi buri hans. “Gvspjalli skrefae gvspjallamaurenn Jhanneeeees...” vlkir tilburir vi a kynna hfund bkar! Hlturinn blossai upp kviarholinu okkur og tt vi reyndum a bera hendur fyrir vitin, frussaist hann stjrnlaust t um nef og munn. Sra Sigurur snaragnai miju tni og sfnuurinn reygi sig tt a svlunum. Vi urum algerlega magnvana og lkum niur glfi grenjandi r hltri, svo trin trilluu og vst var a einhverjir dropar sluppu brk. Mehjlparinn hraai sr leiis til okkar og vi reyndum a skra niur emjandi og skarnadi, hfum enga stjrn essu. Vi vorum gripnir niri vi dyr ar sem teki var hnakkadrambi okkur og okkur hent dyr. ar ktveltumst um trppurnar og slguum svo eins og drukknir menn t r garinum.

Lengi eftir fannst okkur vi vera litnir ttafullum vandltingaraugum af broddborgurum bjarins. Uppalningar, skrattakollar og pkar. arna essum afmarkaa sta undir mluu stjrnuhvolfi hfum vi frami helgispjll. Bara arna gtum vi ekki hlegi og glast. arna var leikrnt yfirbrag sorgar og alvru skilyri. arna virtist vera meira af Gui en annarstaar og nvist hans var nausynlegt a vera langleitur og horfa me hundsaugum siameistara hans og umbosmann. etta gtum vi ekki skili og enn er a svo um fjrutu rum sar.

prakkaria var ekki a undra a vi fengum grillur um a Gu vri persna. Persna sem jafnvel var bundin vi kvei pstfang. Duttlungafullur karl me eilfar umvandanir. Karl sem lt einatt eins og maur gti ekki gert neitt rtt. Uppalandi, sem stugt klifai takmrkunum okkar. mtt ekki, getur ekki, skilur ekki.

eim tma, sem vi vorum a fikta vi andaglas, datt okkur hug a athuga hvort a vri hgt a n ennan afmarkaa Gu sma. Bara svona til a sj hvort etta vri virkilega tilfelli. Fjlfrir andarnir voru ekki lengi a fletta nmerinu upp egar vi spurum. Ekki man g nmeri dag, en vi hringdum vi fyrsta tkifri. Eftir nokkrar hringingar, svarai gamall og glegur karl. “Er etta hj Gu?” spuri g. “a er hann.” Svarai hglt rddin. a kom ft mig; var eiginlega kjaftstopp. g tk um tli og sagi Einari a almtti vri lnunni. “Spuru hann hvar hann heima.” Hvslai Einar. g spuri og gltlegur hltur hljmai. “Allstaar og hvergi. Inni r og allt kring.” svarai rddin. Mr fannst etta trsnningur og spuri. “ttu ekki heima himnarki?” - “J.” Svarai rddin og hljmai brosandi. Var hann a gera at okkur? “Himnarki er allstaar og hvergi. Inni r og allt um kring.” Ekki man g nkvmlega allt samtali en fljtlega sagi Gu okkur a hann vri n bara trillukarl Patreksfiri. etta samtal kom rti hugi okkar og eftir miklar vangaveltur komumst vi a v a etta hafi raun veri Gu. Ltleysi hans og viska var svo djp og brosmild rddin svo krleiksrk a g er ekki fr v a svo hafi veri. Gu er j llu og allstaar og alls ekki lklegt a hann hafi tala essum trillukarli fr Patr.

ferming forumEftir hlturskasti mikla, fr ekki kirkju aftur fyrr en g byrjai a ganga til prestsins adraganda fermingarinnar. hafi skilningur minn geistlegum efnum ekki aukist, sur en svo. Mr var mgulegt a skilja tilgang essara trarbraga a v undanskildu a au gfu yfirvarp, svo husla mtti hrin utan af burtflognum slum. Hulstur, sem raun voru ekkert merkilegri en hver nnur slitin flk.

Kristinfrikennslan hafi veri innantmt stagl um lina sgu, rtur, valdbo, ofbeldi og okukennd hugtk. Ftt var skrt um inntak trarinnar. a var mr ljst af orum Krists, a ar talai maur af skynsemi og krleik, en um lei og brugi var fr hans beinu kennisetningum lgai allt einingu, fordmingu, sjlfsrttltingu, refsingum og manndrkun. etta virtist allt hrpandi versgn vi kjarnann.

Hva var a? Hva voru menn a bulla? Var hgt a mistlka svo afdrttarlausa boun sem a elska vin sinn og nunga? Dma ekki ara? Gefa sta ess a taka? Ika ekki rttlti sitt sjlfum sr til drar og upphefar? Fyrirgefa? Hvar var aumktin llu prjlinu og orskrinu? Hvert var markmi essa alls? Hvers vegna var trarikunin bundin vi kvena stai og allt etta rital haft um hnd? Sagi Kristur ekki a andi hans vri mitt meal eirra tveggja ea riggja, sem kmu saman nafni hans? Sagi hann okkur ekki a fara inn herbergi okkar, loka a okkur og bija? Sagi hann okkur ekki a vi yrum ekki frekar bnheyr fyrir orskr og mlgi; a Gu heyri raun bnir okkar ur en vi bum? Hvers vegna voru allir a hamast vi a akta vert ofan essi or?

ra sjlfessar spurningar utu um hormnartinn uglingshugann og engin svr voru gefin. g fkk aeins krur fr prestinum fyrir a geta ekki fari me trarjtningartugguna utana. Tuggu, sem ku hafa tt a skilja milli feigs og feigs framt minni sem barni Gus. “Jn minn, tlar ekki a fermast?” spuri slnahiririnn Sigurur, egar g gat ekki jarma kr vi aumjk lmbin. g var ekki viss. g gat ekki s a einhver vindhgg og ulur fr Siguri gtu tryggt mr eilft lf ea gefi mr lfsins krnu?? Hva sem a n ddi.

Einn daginn, egar g var a ganga til prests, eins og a var kalla, s g hvar hrafn skoppai milli legsteina me eitthva nefinu. g var eilti hjtraur og fannst hrafnar og kirkjur ekki boa gott saman. g baai v t hndum og hussai kvikindi brott. Hann missti r nefinu, a sem hann hafi veri a kroppa og g slmdist til a athuga hva a var. a fr um mig skaldur hrollur. arna var fingurkjka af manni me ngl og skinntutlum, skorpnu og moldug. Krummi hafi veri rta uppmokstri nlgrar grafar. Grafarinn Svenni Skotti hafi lklega slst yfir eldri grf mokstrinum. g tk fingurinn me hryllingi, stakk honum vasann og hlt til kirkju. notin hrsluust um herar mr og eitthva sagi mr a etta vri ekki rtt. essi hvslandi rdd, sem g sar vandi mig a hlnast. arna var hn skr. andyri kirkjunnar tk g fingurinn v upp og hugist losa mig vi hann. s g strbrotnar skhlfar sra Sigurar ganginum og n neinnar rkrnnar stu, henti g fingrinum ofan ara eirra. Svo gekk g til lexunnar og gleymdi essu.

smi nsta tma var miki uppistand t af essu og gamli maurinn virtist augsnilega skekinn af essum djfulskap. Fir arir komu til greina en g, egar slkt gerist, svo g jtai etta. egar heim kom hafi g kvei a fermast ekki. v fylgdi mikil togstreita og tilfinniningahiti fjlskyldunni. Fyrst voru a blbnir, hvai og skammir. g var ttarskmm sem aldrei myndi rsa til neins, vanakkltur, illyrmi og lileskja. Svo breyttist etta mkri eftirgangssemi og lofor um f og fri. Verst tti mr a undirbningur mur minnar var unnin fyrir gg og hve a sri hana djpt. Fyrir hana lt g undan.

Fermingardagurinn var alger kvl og fermingarmyndunum m sj etta vingaa bros og miklu not. Fjlubl asniin jakkaftin og vu buxurnar. Flauelsslaufan, bleika blnduskyrtan, ykkbotna blruskrnir og klinn undan gerfiefnunum. Allt jk etta hryllinginn. Veislan og kurteysishjali var vingandi og mr fannst g hlfpartinn jfur a taka vi peningunum og gjfunum undir essum flsku forsendum. g lk hlutverki til enda og laug me llu mnu atgerfi og orum. Orin klingdu eyrum mr og minntu mig ann hlfveruleika, sem g var hr me a ganga inn . “Velkominn fullorinna manna tlu.”

glei dag g tr, sem g fann vi a fara mnar eigin leiir inn blindgtur lfsins. Hundsa llu mna betri vitund og ykjast geta ri vegi mnum sjlfur. a geri g og glatai llu. Allt, sem g ttist vera, eiga og skilja var hjm eitt. Allt, sem g hengdi mna sjlfsviringu var fr mr teki og fyrst var sem vitund mn opnaist upp gtt. Rddin a baki huganum fr a heyrast og kjaftavaallinn hfi mnu agnai. g hafi veri fjarverandi eigi lf irun grdagsins og hyggjum morgundagsin. Fjarverandi lfi sem sr sta hr og n mean g dreg andann. g var svartur hntur uppi hfinu mnu, fullur skunnar og biturar, dmhrku og fordmingar, fundar og sjlfsvorkunnar. dag er g heill. dag ljmar sl mn tyfir lkamleg mrk eins og rdaga. dag arf g ekki a verja neitt n rtta um neitt, ttast neitt n kva neinu. dag finn g bara takmarkaa elsku.


Nsta sa

Innskrning

Ath. Vinsamlegast kveiki Javascript til a hefja innskrningu.

Hafu samband