Frsluflokkur: Lfstll

Fangavrurinn

mbus lfDauinn er fjarri huga barnsins. g man a g ni bara ekki utan um hugsun a eitthva vri endanlegt; a flk hyrfi bara og kmi ekki aftur; vri bara ekki meir. var dauinn allt um kring litla bnum okkar. Vi drgum fram lfi honum. g fann aldrei til djprar sorgar vi frfall flks. tti a j leitt vegna eirra, sem eftir lifu, en aldrei syrgi g djpt eins og hinir fullornu. Lei ekki essa angist og kvl. var g frekar tilfinningarkt barn a g held.

g hafi heyrt a flk fri betri sta; a basli og veikindin vru a baki og brosmildar slir eirra svifueins og koddafiur um himingeiminn. g jafnvel fundaist sm yfir essu flugi og v a geta veri svona laus undan helsi lkamans. Upplifi etta stundum draumum mnum. g urfti aeins a tylla niur tnum og losnuu gmmskrnir fr forugri gtunni og g flaug, hvert land sem vildi me ljfa golu hrinu.

dauinn sjalfurDauinn fyrir mr var meira eins og fangavrur, sem hlt okkur kveinn refsitma jrinni, en sleppti okkur san lausum a afplnun lokinni. g ttaist hann ekki og tengdi hann aldrei vi mig. g var eilfur.

Pabbi var sjmaur litlum bt og fr t allskonar verum. g fann aldrei fyrir kva og tta um afdrif hans. Jafnvel ekki spyrist til hans vondum verum. g vonai bara a hann yri ekki blautur og kaldur og a hann hafi haft me sr ng af braui me osti og eplasnei, en hafi algert traust v a hann kmi heill heim. Anna komst einfaldlega ekki a mnum fna kolli.

a voru drengir gtunni, sem misstu pabba sinn hafi og a lagi undarlegan skugga yfir hsi eirra um stund. eir uru fjarlgir og gleisnauir en innan skamms rjtlai a af. a hefi pabbi eirra lka vilja. Ekki vildi g a flk jist vegna burtfarar minnar. Flestir geta lklega teki undir a.

a komu lka skelfilegar frttir af breskum togurum, sem sagir voru hafa farist me manni og ms og allt sem g s fyrir mr var ltil ms a reyna a synda land kldum sjnum.

jarafrStundum kom varskip ea arir btar hfn me aflanga kassa sveipaa fnanum. Menn voru niurltir og tminn br sr fr; allt var hgmi um stund og ekkert var meira vieigandi en a segja alls ekki neitt. a var heldur ekkert hgt a segja neitt andspnist essu gnarafli, sem dauinn var. Tr lttu flki ungann hfi og brjsti, en breyttu annars engu. minningunni var oftast oka ea rigning essum dgum. Svo var allt hreint og ntt. Flk hugleiddi gang sinn og s a flani snu og flumbri daglegu amstri. a var umburarlyndara, hgara og betra alla stai vi hvort anna. Fegi v a hafa ekki glata snum. Haldist var hendur og brnin fengu fleiri famlg en mealri. Ltleysi einkenndi essar stundir og aumktin var djp fyrir hinu umfljanlega.

Einu sinni var g vitni a serimnum, sem g skildi ekki. a kallaist hskveja. Athfnin var haldin hsi hins ltna. a var rifinn gluggi r hsinu me pstum og llu krami svo strs . Kistunni var lokin troi ar t, svo a hn hafi veri sett inn um hurina upphafi. Hn var svrt eins og myndum, sem maur s fr Svarta Daua sklabkunum. g skildi ekki a vi gtum haft hrif handanvistina me slku brlti, en ef flki lei betur me etta, var tilganginum sennilega n.

Lkiktusmiurinn hann Kristinn, bj hsinu vi hliina mr. Hann var hgltur maur, sem tti ga og hllega konu og strk, sem var aeins yngri en g. au ttu Trabant, sem vakti mann hverjum morgni me miklum gauragangi, fretum og reykmekki svo miklum a a dr fyrir slu um hr. Maur var akkltur snjungum vetrum, v fennti yfir ennan hrossabrest og vi hfum hann undir ftum okkar, ar sem vi lkum okkur. Almtti s fyrir snum.

a tk ekki betra vi, v Mummi sonur eirra fr a lra Valdhorn og prumpai daginn t og inn, svo undir tk hsinu. etta voru skelfileg harmkvli og vi systkinin stum eins og opinmynntar brur mean etta gekk yfir, v a var vart hgt a tala saman fyrir essum skpum.

kattardauietta var samt gott og hrekklaust flk, sem lifi hfsmu og tilbreytingarlitlu lfi, nema hva eitt sinn skruppu au hjnin suur og fengu sr njar "tnnur." au voru sklbrosandi upp fr v og fengu varla mlt framar, me allt etta postuln upp sr. etta var eins og a sj upp bollaskp me tlf manna mvastelli. au sgu annars ekki margt yfirleitt, svo a breytti litlu. au lifu af dauanum og a urfti ekki miki a fjasa yfir v.

g man a g reyndi a gera mr upp grt af skyldurkni egar amma d. g gat bara ekki grti. a var ekki af kaldlyndi heldur af st til essarar konu, sem var svo bl vi mig og g. Hn kenndi mr fairvori; kallai mig Jn minn Steinar, gaf mr kkubita og mjlk og rddi heimspekileg mlefni vi spurulan pjakk. Hn var engill alla t fyrir mr. g vildi ekki einu sinni fara jararfrina hennar, v g vildi hafa hana hj mr eins og hn var. g held a brn skilji ekki jararfarir og allt a umstang og skikk, sem eim fylgir. Hva kistulagningar, sem mr finnst blvaur siur a neya brn . au gera ekki mikinn greinarmun jarneskum og andlegum lkama. Amma er til dmis hj mr enn.

DauinnEinu skiptin, sem g fann til sorgar, var egar kisurnar mnar du. Kannski var a vegna ess a r voru eins og brnin mn og g bar einhverskonar byrg eim. r elskuu mann, kru hj manni og eltu mann jafnvel sklann. Einu sinni var g sendur heim me kisuna mna af v hn stkk mjlmandi upp sklastofugluggann og truflai tmann. Okkur tengdi einhver snilegur strengur. a var djpur sknuur og sr svii vi bringubeini, egar essi krleikstengur rofnai.

Vi jruum kisurnar okkar bakgarinum. Settum r skkassa me einhverju mjku innan og sungum Jesbrirbesti. Svo var moka yfir og settur ltill kross r sptnabreki vi hfagaflinn. Vi signdum okkur, kross Gullfoss og svo ekki sguna meir.

fjldagrafreiturEitt sinn fr slk jararfr algerlega r bndunum. Eldri brir vinar mns, var dramatsk og vmin manneskja, sem lifi einhverjum trlega leikrnum heimi. Hann tk a sr a undirba jararfrina, umbeinn. Hann stal forlta silkifruum saumakassa fr mur sinni, skipulagi sngdagskr og psessu umhverfis hverfi me slmasng og krossburi. Sjlfur var hann skikkju fararbroddi, en g og vinur minn brum kistuna xlunum. etta dr a mikinn krakkaskara og man g ekki eftir annarri eins lkfylgd arna bnum. etta var allt hi hgmlegasta og seimnurnar settu a manni aulahroll, tt maur gengist undir etta af tta vi pyntingar preltans, sem var gjarn a sna upp tst eyrun okkur.

fangavruressi drengur er mesta ljfmenni dag. Kom a vsu t r skpnum seinna lfsleiinni, en ekki skal g segja hvort essi skrautsning var fyrirboi um a. a var allt vitlaust t af saumakassanum og vi fengum krur fyrir hrsnina, en svo gleymdist etta.

Mummi sonur lkkistusmisins tk etta rital hinsvegar inaarstigi. Hann hf a vera hj fur snum vinnunni og fjldaframleiddi litlar lkkistur, sem hann notai til a jara allt sem andanum hafi glata. Undrandi fiskar r fjrunni, skgarresti, ms og hva eina, sem var vegi hans. stuttum tma breyttist bakgarurinn einskonar fjldagrafreit, sem tti sr varla hlistu nema vi orrustuvelli Somme.Hundru krossa ktu margra fermetra svi og efurinn af rotnandi lkamsleifum l inn um allar gttir hsinu okkar. Flugnaplga herjai hverfi og fremdarstand myndaist. risu loks hinir fullornu upp og sgu stopp n strimann! Hinga og ekki lengra! Garurinn var grafinn upp og plgunni eytt ur en hn eyddi okkur. Mummi var tuktaur til fyrir ennan einlga og fordmalausa krleiksvott, sem hann sndi samslum snum jru og upp fr essu lgust jararfarirnar af.

fair og sonur dag grt g hins vegar jararfrum, svo hor og tr fla. Veit ekki hvenr a breyttist. Finn til essarar smu saknaarkenndar og svia, sem g fann til kisanna minna forum; krleika og akkltis fyrir samfylgd gra manneskja og kannski lka til eiltils kva fyrir v a brtt komi a mr. Innst inni er g alveg rlegur fyrir eirri stareynd og ykist vita a utan mra lfsins muni krleikslin blinda mig um stund og frelsi fama mig, egar fangavrurinn opnar fyrir mr og hleypir mr t.


Andi Vsar Fjrsj.

fjrsjur“Mamma! Mamma! Pabbi! Vi erum rk! Vi erum rk!“ Hrpai Bergra litla me fangi fullt af glitrandi gulli sem hringaist tal hlykkjum og flktist peysunni hennar. Pabbi hennar sat svartur upp fyrir haus eftir erfian dag smijunni og gflai sig kvldmatnum me nasablstri. Hann leit hugalaus upp og dttur sna og san okkur Einar vin minn sem stum undarlega kmnir og niurltir fyrir aftan hana og teiknuum hringi me tnum glfi.

“Hvern andskotann hafi i veri a gera nna!?” gelti pabbi Einars svo fiskur og kartflur ultu t um fullan munninn. Sjaldan hafa jafn miklar gleifrttir vaki jafn litlar undirtektir. a var raunar sta til. Allstaar, ar sem vi vinirnir komum nlgt voru einhver lymskubrg tafli. Flk var fari a ganga t fr v sem vsu. etta var enn eitt dmi um slkt og endai me lrung vangann, sem var ekkert smri, v s gamli var gamall boxari og var enn a bta sr upp niurlgingu sasta bardagans, sem lagt hafi hann endanlega valinn. Fyrir okkur fylgdi essu undarleg fullngja og stolt. Vi vinirnir stum eftir etta grindverki me logandi raua vanga og su fyrir eyrum og sgum ekki or. Brostum bara glair og horfum hvorn annan me djfulleg klkindi augum. Vi vorum ellefu ra og nokku ngir me lfi.

ekktarormarVi hfum unun af a skipuleggja hrekki og sna flk. etta var oft svo thugsa og vsindalegt a mig undrar a enn dag. Svo var a etta algera viringarleysi okkar fyrir fullorna flkinu. a var eins og okkur vri alveg sama um refsingarnar. Vi brum enga viringu fyrir eim sem framkvmdu r og tkum r v ekki nrri okkur.ess yngri refsingar v minni viring.ngjan af laumuspilinu btti lrunga og rassskelli margfalt upp.

Sennilegast var etta viringarleysi sprotti af v a okkur hafi lrst a a var lti a marka fullori flk. a bramlai allt og braut og js r sr svfiyringum undir hrifum fengis og lofai san gulli og grnum skgum daginn eftir. Nju hjli, feralgum og fatnai, en st svo aldrei vi neitt af v. a blvai og ragnai og sl mann svo munninn ea lt mann bta spu ef maur geri slkt hi sama. Pabbi var vanur a segja: “Httu essu andskotans blvi drengur!” g skil ekki hvaan helvtinu i hafi ennan andskota?” egar strt er spurt er j jafnan ftt um svr.

Elsti brir Einars drkai Hitler og heimtai a vi heilsuum sr a Nasistasi hvert sinn sem vi mttum honum. “Heil Hitler!”

hitlesska fyllerum spilai hann grammafnpltur me rum Hitlers svo brujrni skrlti utan hsinu. “nen Jden slagten svne hnden nt sjse idioten gassen brennen im der hulen!!” fannst okkur Hitler garga murskislega.Hitler agnaisan snggt og rstutt gn var a undanskildu arinsnarki pltunnar. Svo rist lurinn af fgnui og hljmai eins og su risastrum klsettkassa. “Sieg Heil! Sieg Heil! Sieg Heil!!! Vi etta gengum vi svo gsaganginn fram og aftur um stofuna eftir stra brur og sungum "Horst Wessel." Okkur fannst etta nttrlega alger della. Hvernig var hgt a bera viringu fyrir flki sem lt svona.

En aftur a fjrsjnum. essi dramatska fjrsjssaga tti sr upphaf tilviljanakenndum slarrannsknum. Einhver hafi fengi okkur me sr andaglas en g man ekki hvernig a kom til. etta var mgnu reynsla. Vi blsum ll kross yfir opi glasinu og snrum v svo rj hringi rttslis yfir hfinu ur en a var lagt handskrifa andabori. “Er andi glasinu?” var spurt og glasi hreyfist reynslulaust undir fingrum okkar ori "J." Allir rttu fyrir a hreyfa glasi sem staf fyrir staf afhjpai okkur svr vi huldum leyndardmum. “Ver g rosalega rkur?” “Dey g einhverntma?” “Hva heitiru?” "Er einhver stelpa skotin mr?" og svo framvegis. Vi fundum hrin rsa burstaklipptum kollunum og Bergra kjkrai af hrslu. Svo var etta bi og vi vorum engu nr um neitt. Svrin voru, mildilega sagt, afar loin.

Andietta gaf okkur Einari hinsvegar strsnjalla hugmynd. Vi byrjuum undirba hana af mikilli nkvmni daginn eftir. g bj til fjrsjskort me v a brenna brnirnar vlritunarblai, krumpa a vel og lengi, maka a ssulit og ryki og skrifa fornlegar leibeiningar me augnabrnablantinum hennar mmmu. Nest var auvita fjrsjskort. etta var algert meistarastykki, enda var a a atvinnu minni sar meir a gera nja hluti gamla og lna leikmunagerinni. Vi rlluum essu plaggi upp og bundum bora af konfektkassa utan um a. Loks fldum vi a undir finni glffjl skr inni Hallaporti, sem var ltill undirgangur nsta hsi vi mig. Einar stal flka af koparspni undan rennibekknum smiju fur sns og vafi hann inn sktuga strigalufsu. etta fldum vi svo undir fnum drumb vi hjallniur dokkunni, sem var fornt btalgit vi sj.

Svo kom blekkingin. Vi tldum Beggu andaglas, ar sem skaplega nkvmar upplsingar komu r andheimum um fjrsjinn mikla dokkunni og korti Hallaportsskrnum. J, andinn kallai etta smu nfnum og vi og geri smu stafsetningarvillur og vi, enda voru a vi sem hreyfum glasi. Begga var rau af singi og gullisglampi var augum hennar. Hn ni varla andanum kappsamri leit sinni egar t var komi. Hn var hinsvegar svo hlandvitlaus a a okkar mati, a vi urftum nstum a benda henni korti fyrir rest. A lokum fann hn fjrsjinn og hljp grti nst af glei alla lei heim. “Vi erum rk.” Vi erum rk.” Okkar fyrsti skipulagi glpur var veruleiki.

andaglasAnna launr okkar uppgtvuum vi fjrulalli egar vi fundum tvr netaklur r sinki. Vi hfum heyrt a tgerarflagi keypti slkar klur. Vi frum v samkvmt bendingum karlanna beitingaskrunum til Bjartar gamla, sem s um lager flagsins. Hann skrifai fyrir okkur beini upp svaka upph a okkur fannst, sem leysa mtti t skrifstofunni. Hann ba okkur fyrst a fara fram lager me klurnar v hann var svolti ftalinn. a hefi hann betur lti gert. egar vi opnuum lagerdyrnar blstu vi okkur fjrsjir Salmons konungs fjalli af sinkklum sem ni upp rjfur. Augu okkar mttust essu lymskufulla bliki sem kom okkur svo oft vandri. Vi lsum hugi hvers annars n ess a mla or.

Eftir etta byrjuum vi v a fara lagerinn og num knippi af klum. San frum vi me r til Bjartar, sem lt okkur hafa beini sem skrifstofan breytti peninga. Vi urum rkustu gjarnir gtunni a sumari. Undarlegt nokk grunai gamla manninn aldrei neitt og aldrei komst upp um glpinn....fyrr en n.

skriftirg finn til hlfgerrar skammar dag egar g hugsa um etta. a er ljtt a stela, en okkur fannst vi aldrei vera a v vegna ess a vi tkum aldrei peningana beint og fannst etta sanngjarnt gjald fyrir snilld okkar.Vst markar essi hugsun fleiri en unga drengi eins og skrast sst ntma viskiptahttum. Vi hugsuum bara svolti eins og bankar.

Bergru var ljtt a blekkja og f hana eitt augnablik til a halda a hryllingur hins alkhlska veruleika vri a baki og bjartari tmar augsn. a er lka sagt a a leii til hamingju a hafa andaheima flimtingum. g er ekki fjarri v a tmabili hafi g urft a gjalda fyrir a.Aumingja Bergra fr allavega ekki varhluta af essum lgum. Hn sat lengi fangelsi fyrir mor, sem g held a hn hafi ekki frami. Alrmd ger af miskunnarlausri slurpressunni ar til ginnungagap eiturlyfjanna tk hana fr okkur.


Innskrning

Ath. Vinsamlegast kveiki Javascript til a hefja innskrningu.

Hafu samband