Er þetta virkilega næsti leiðtogi landsins??

Er ekki kominn tími á að heimta þjóðstjórn með látum áður en þessi marklausa skoðanakönnun stígur honum frekar til höfuðs?

 

Undur og stórmerki.

Ég var beðinn um að gera auglýsingu fyrir stofnun harmóníkufélags og á vafri mínu í leit að viðeigandi myndum, þá datt ég niður á pilt á youtube, sem fékk mig til að gapa af undrun.

Í mínum huga hefur harmóníka alltaf verið frekar alvörulaust hljóðfæri. Afi minn spilaði ræla á hana og einnig bróðir mömmu.  Ég hlustaði á þá opinmynntur og þráði það eitt að geta spilað eins og þeir. Raunar hefur mig alltaf langað að læra á hljóðfæri, en hef ekki haft drift í meira en að kenna sjálfum mér að lesa nótur.  Þessi löngun er þó endurvakin annað slagið og þetta er eitt af þeim augnablikum.

Þessi piltur, sem um ræðir, er heitir Alexandr Hrustevic frá Úkraínu. Nú 26 ára og fer með allar fyrri hugmyndir mínar um harmoníkuna í nýjar víddir.  Hér er súpertalent á ferð, sem ætti raunar að vera í virtari tónlistarsölum heimsins að halda tónleika, en ekki á einhverju cheesy sviði í einhverju brúðkaupi með blöðrum og skvaldri,  eða hvað sem tilefnið er þarna. 

Þetta er takkanikka sem hann spilar á og  kallast þesskonar nikka  Bayan, en þær eru um margt ólíkar hefðbundnum harmoníkum að uppbyggingu, enda munu bayan spilarar hreinlega móðgast ef þeir eru kallaðir harmóníkiuleikarar.  Hrustevich er nú kennari í Rússlandi, en ætti að mínu mati að kenna í Juliard.  Kannski listahátíðarskipuleggjendur ættu að hugleiða það að fá hann í heimsókn. Umstangið og farangurinn er allavega í lágmarki hjá þessum auðmjúka snillingi.

Ég ráðlegg unnendum mannlegrar snilli að heimsækja Youtube rásina hans og hlusta á meira. Þetta er bara forsmekkurinn hér. 

Hér spilar hann sumarhlutann úr árstíðum Vivaldi, sem er verk fyrir strengjahljómsveit. Honum munar ekkert um að spila alla partana hér. ( Nei, það er engin að spila undir með honum, ef einhverjum skyldi detta það í hug) Ég er kjaftstopp.

Eitthvað skemmtilegt.

Ákvað að henda einhverju inn, svona til að láta vita að ég væri á lífi.   Mikið a gera og svona...

Hér er myndband með laginu I'm yours með Jason Mras, sem mig grunar að danir hafi stolið svolitlu úr í Eurovision um árið.  (eða var það öfugt?)  Skemmtilegt og létt með svolitlu af pálmum og sandi.  Veitir ekki af til að létta lundina svona þegar veturinn er að freta úr sér restinni af púðrinu.

Svo er ekki úr vegi að deila smá listum svona mitt í því að verið er að tala niður listir og listamenn af einstakri elju nú um stundir, eins og þeir eigi alla skuldina á sjálfsvorkunartrippi landans.

Menn verða nú að fara að slaka svolítið á rassherpingnum ef þeir vilja ekki enda í útsmúlun hjá Jónínu Ben. Betra að chilla þetta smá.

Rúsínan  í pylsuendanum er svo þessi snillingur hér með sína útgáfu af laginu. 

 

Eitthvað jákvætt og uppbyggilegt.

Hér er lítið myndband, sem ég setti saman í hroðvirkni til að sýna ykkur hvað ég hef verið að dunda mér við með hléum frá 2007.

Þetta eru sýnihorn af hugmyndavinnu, eða conseptvinnu, sem ég var fenginn til að gera.  Á Siglufirði er talsvert að húsum í kringum hafnarsvæðið í algerri niðurníðslu og sum nánast ónýt.  Hugumstórir menn vildu gera eitthvað til að lyfta ásýnd bæjarins og byggja upp fyrir ferðamennsku. Ekki síst til að bæta þjónustu og mæta fjölgun ferðalanga þegar Héðinsfjarðargöngin opna.

Ég kenndi sjálfum mér á þríviddarforrit til að gera þetta og ætlaði raunar bara að henda upp hugmyndum um nokkur hús.  Nú er ég orðinn búsettur á Sigló og enginn endir virðist ætla að vera á að fegra og bæta.  Stundum eru hrófatildrin nánast byggð upp frá grunni en oft felast breytingarnar aðeins í málningarvinnu, klæðningu og kannski smáatriðum til skrauts.  Ætlunin er að lyfta ásýnd bæjarins og skapa störf og rekstrartækifæri um leið. Margt af þessu er langt á veg komið en annað eru ennþá draumsýnir.  Flest af þessu er þó komið á rekspöl eða er að verða að veruleika.

Allavega horfir fólkið á Sigló til framtíðar og forsenda fyrir því að eitthvað verði að veruleika, er náttúrlega að láta sig dreyma.  

Edward Bernays, faðir spunans.

Hér er kafli úr heimildamynd, sem ég birti talsvert fyrir hrun. Hún fjallar um það hvernig hugtakið "Almannatengsl"  varð til og til hvers.  Edward Bernays var frændi Sigmund Freud, sem hreifst af áróðurstækni þjóðverja og hvernig þeir stýrðu fjöldanum með látlausum sálfræðihernaði, til að ná fram markmiðum sínum.   Propaganda hét það þá eða áróður á góðri og gegnri íslensku.  Raunar byggðu þjóðverjar talsvert á þessari hugmyndafræði Bernays, svo ákafi hans og sannfæring byggði ekki síst  á þeirri blóðugu prufukeyrslu.

Kaldhæðnislegt er því að hugsa til þess að hann var sjálfur gyðingur frá Vínarborg og undir sama hæl settur og ættbræður hans við uppgang Nasismans.

Edward vissi sem var að ef hann ætlaði að beita þessari taktík á fjöldann á friðartímum sem pólitísku stjórntæki eða hagsmunum stórfyrirtækja til framdráttar, þá varð hann að kalla þetta einhverju öðru nafni en Propaganda, þar sem Göbbels hafði jú komið rækilegu óorði á þetta hugtak.  Hann fann því þetta snjalla nafn Public Relations eða PR, eins og það er kallað.

Á íslensku heita þetta  Almanatengsl og eru mörg öflug fyrirtæki að störfumm í þessum iðnaði, sem oft er kallaður ímyndariðnaður, eða upplýsingaiðnaður.  Markmið þessa iðnaðar er ekki endilega að koma réttum upplýsingum til fólks, heldur miðar hann að því að móta almmenningsálit og skoðanir eftir pöntun hagsmunaaðila, með óljósum sálfræðilegum tengingum og slagorðum.

Allir stjórnmálaflokkar á Íslandi hafa slík fyrirtæki á sínum snærum og sennilega beitir enginn þeirra þessu eins augljóslega og Samfylkingin. Þeirra menn fylla sæti álitsgjafa og skrifa greinar í blöð, t.d. til að vinna IceSavesamningum fylgi.  Þar er látið hjá liggja að halda á lofti rétti okkar og lögfræðilegum vafaatriðum, heldur er höfðað til heiðarleika fólks með að hamra á skyldum okkar og óútskýrðu skuldbindingum gagnvart öðrum þjóðum, mannorði okkar hjá alþjóðasamfélaginu og hættu á einangrun og útskúfun. Ekkert af þessu er þó rökstutt frekar.  Við höfum þennan djúpstæða ótta við höfnun og öll viljum við vera álitin heiðarleg.

Á þessa strengi er spilað af mikilli list.  Meira að segja er ríkistjórnin með almannatengslafyrirtæki í vinnu í Bretlandi og Hollandi, til að vinna þessu sjónarhorni fylgis og gæta þess að hingað berist sömu möntrur að utan og ríkistjórnin viðhefur hér heima.

Aldrei er mikilvægra en nú að menn sjái í gegnum slíkan moðreyk og taki allt sem í fjölmiðlum birtist með gagnrýnu hugarfari. Sér í lagi orð og áherslur, sem endurteknar eru í sífellu án frekari skýringa á hvað að baki liggur.  Aldrei mikilvægara að fólk taki mið af sinni innbyggðu réttlætiskennd og krefjist skýringa.

Myndin er hluti af heimildarmyndaröðinni The Century of Self. eftir: Breska sjónvarpsmanninn Adam Curtis. Ég ráðlegg fólki að horfa á alla þessa þætti, til að skilja betur hvernig stjórnmálin og stórkapítalið spilar með það.

Litlu Jólin mín.

Í dag er síðasti Jóladagur og ég kominn heim í kotið fyrir norðan eftir veisluhöld og vinafundi í bænum, auk þess sem ég var að vinna þar.

Þrátt fyrir gleðistundir og veislumat, þá eru jólin svolítið upp í loft hjá  mér. Ég bý vanalega á gistiheimili í bænum og á bágt með að skapa mína stemmningu og jólalegheit, verandi svona í ferðatösku. Maður er einhvernveginn ekki heima hjá sér.

Nú eru því síðustu forvöð að halda mín Jól, svo hér elda ég mér hangikjötsbita, set á Jólatónlist og tek inn kyrrðina, ilminn og vetrarríkið umhverfis; kveiki á kertum, set nokkrar smákökur á disk og ávexti í skál. Úti boðar bleikur ljómi á fjallseggjum hækkandi sól og bjartari tíð í sveitum og sinni.

Jólaplatan mín er alltaf platan Hátíð  fer að höndum ein, með þremur á palli, sem inniheldur gömul og þjóðleg Jólalög.   Einnig fékk ég í Jólagjöf disk frá Sting, þar sem hann gerir Jólum og vetraranda listileg skil.  If on a winters night.. heitir þessi diskur, og mæli ég eindregið með honum.

Hangikjötið sýður. Ég geri smá tilraunir með það. Set malt og appelsín í vatnið, litla kanelstöng og eplabita.  Ilmurinn fyllir húsið. Sting syngur lag, sem við þekkjum:  Það aldin út er sprungið (Lo how a rose e'r blooming) og ég er sæll í núinu mínu. Þetta er núllsetning mín eftir argaþras liðins árs. 

Nú verður allt nýtt. Erjur gleymdar, sem þær hafi aldrei orðið. Allt er hreint og fágað, hugurinn heiðskýr. Maginn mettur. Dúnmjúkt snjóteppi hylur jörðina og bryddar trágreinarnar glitrandi kristalstjörnum. Hér á nyrsta byggða bóli á eyjunni Íslandi, ljóma kertin í húminu og himinninn deplar milljón augum í skammdegisblámanum utan við gluggann. Svona eins og hann vilji segja: "Það verður allt í lagi."

Við göngum himinveg.

 

Nú líður að tíðum, svo mig langar að gleðja ykkur svolítið með að segja smá sögu og spila lítið lag.

Vetrarmorgun einn áríð 1978 vaknaði myndlistarmaðurinn Raymond Briggs og fann að herbergið hans var uppljómað mjúku ljósi og yfir hvíldi töfrandi þögn.  Hann leit út um gluggann og sá að það hafði snjóað alla nóttina og jörðin var hulin þykkri hvítri breiðu. Hann hafði aldrei séð annan eins snjó. Heimurinn allur var sveipaður draumkenndri kyrrð og þessi töfrastund snart hann djúpt. 

Þann dag settist hann niður við að teikna litla og látlausa teiknimyndabók fyrir börn, sem heitir "Snjókarlinn".  Þetta var saga án orða þar sem einfalt myndmálið réði. Ljóðræn og draumkennd saga um lítinn dreng og snjókarlinn hans. Hann gaf hana út, en hún hefði sennilega fallið í gleymskunnar dá í öllu flóði slíkra bóka, ef hún hefði ekki sáð fræjum í hjarta  fólks, sem ákvað að hún væri þess verðug að gera eftir henni teiknimynd árið 1982. 

Það var svo sem ekkert merkilegt heldur, nema fyrir það að tónskáldið Howard Blake var fenginn til að gera tónlist við myndina.  Myndin sló í gegn, þegar hún var sýnd í jóladagskrá í bresku sjónvarpi, sama ár, og snerti strengi í hjörtum ungra sem aldinna.  Ekki síst fyrir lagið "I'm walking in the air" eftir Blake. Myndin var fyrir vikið útnefnd til Óskarsverðlauna  sem besta teiknimynd í kjölfarið,  þótt ekki hreppti hún hnossið.

Nú eru engin Jól hjá bretum nema að þessi mynd sé sýnd í sjónvarpi á Jólum og hefur það verið fastur liður allar götur síðan.  "Walking in the Air"  hljómar út í nóttina frá breskum heimilum á Jólanótt í sambland við birtu jólaljósanna á þessari stundu friðar, sem við höfum orðlaust sammælst um.

Hér er myndin í þrem hlutum, en ég er ekki alveg búinn:

Lagið var fyrst sungið í myndinni af kórdreng að nafni Peter Auty og þykir alltaf viðeigandi að spila hans söng á Jólanótt, en margir spreyta sig á því, enda er það löngu orðið klassískt.  Enn hef ég þó ekki heyrt því hampað hér og vona að þessar línur verði til þess að það festi rætur, því það er töfrandi og fallegt og vekur á einhvern undarlegan hátt upp barnið hið innra.

Hér er einn ungur söngvari, sem fer afskaplega vel með það, enda hálfgert undrabarn, sem á sér litla öskubuskusögu.  Þetta er hann Andrew litli Johston, kubbslegur drengur af fátæku fólki sem leið skelfilega fyrir einelti, en sótti huggun í sönginn.   Með myndbandinu læt ég svo fylgja textann á ensku og svo mína lauslegu þýðingu, svo þið getið sungið með.

We're walking in the air.

We're walking in the air.
We're floating in the moonlit sky
The people far below are sleeping as we fly

We're holding very tight
I'm riding in the midnight blue
I'm finding I can fly so high above with you

Far across the world
The villages go by like dreams

The rivers and the hills
The forest and the streams

Children gaze open mouth
Taken by surprise
Nobody down below believes their eyes

We're surfing in the air
We're swimming in the frozen sky
We're drifting over icy
mountains floating by

Suddenly swooping low on an ocean deep
Arousing of a mighty monster from its sleep

We're walking in the air
We're dancing in the midnight sky
And everyone who sees us

                                      greets us as we fly.                               

 We're walking in the air....

-----------

Við göngum himinveg.

Við göngum himinveg.

Við svífum mjúkt um mánanótt.

Á meðan fólk á jörðu sefur vært og rótt.

 

Við höldumst hönd í hönd.

Ég flýg um næturblámans heim.

Með þér um undralönd

og þaðan út í geim.

 

Og yfir hvítan völl,

svo draumkennt líða byggðir hjá

Og yfir fljót og fjöll,

má  fagra veröld sjá.

 

Börnin eru opineyg.

Undrast þetta flug.

Engum hefði látið sér það detta í hug.

 

Um loftið líðum blátt

og næturkulið kitlar kinn.

Og jökulfjallið hátt,

nú ber við fótinn minn.

 

Skyndilega dýfu tek, undirdjúpin í.

Raska svefni sæskrímslis og aftur sný.

 

Við göngum himinveg.

Við dönsum meðal stjarnanna.

Af jörðu vinarleg

berst kveðja barnanna.

 

Við göngum himinveg...

-------

Andrew Litli steig fyrst á svið á eftirminnilegan hátt í Britains Got Talent með að syngja Pie Jesus þannig að ekki var þurr hvarmur í salnum.

Vona að þetta verði ykkur til gleði og sýni ykkur hvað lítil list, sem sprettur af litlu augnabliki, getur getið af sér og hversu mikilvæg listsköpun er okkur öllum til vaxtar og þroska, svo ekki sé talað um margfeldisáhrifin.

O, sei sei. Það var nú í þá daga.

 Á mínum yngri árum var ekki jafn miklu úr að moða og nú á tímum.  Flestir ólust upp í torfbæjum en fjölskylda mín var svo fátæk að hún bjó lengi vel undir 4ra tommu fjöl fram á klettasnös og nærðist á sandi og tilfallandi flugum á sumrum. Sumir töldu mat í skarfakáli en eldri menn fúlsuðu svo við slíku gaspri að lausar tennur frussuðust úr bólgnum gómum.

Seinna vænkaðist hagur eftir að Vernharður á Skítseyði drapst og búfólk hans allt, er trog með ofstropuðum eggjum datt úr hillu á bæ þeirra í landskjálftanum mikla.

 Við þennan landskjálfta færðist torfbær þeirra um fimm hundruð hektara til norðurs og endaði beint undir snösinni þar sem við norpuðum.  Við fluttum því inn í bæinn, enda vildi það engin annar vegna fnyksins. Hann var svo megn að fuglar sem flögruðu yfir duttu niður dauðir í miðjum vængslætti og urðu okkur mikil búbót. Enn er ekki stingandi strá að finna við tóftirnar, en þær má sjá rétt ofan við mektarbýlið Matsölustaði í Hljómsveit skammt frá Legvatni austan við Bókfell í Umsýslu.

  Hann afi minn var rammur maður afli og hafði drepið fjórtán af börnum sínum með því einu að klappa þeim vinalega á kollinn. Tveir lifðu þær gælur af en það var faðir minn og Jarl hálviti, sem notaður var til að loka bæjarhurðinni eftir að lóð sem þjónaði þeim tilgangi slitnaði frá. Föður mínum var aldrei klappað vegna þess að afi hafði svo milkla ímugust á honum að hann seldi upp í hvert sinn er hann heyrði hann nefndan á nafn. Óvíst er hvenær Jarl andaðist en menn urðu þess fyrst varir er kjálkinn datt af honum, þegar gengið var í hús.  Héldu menn að hann hafi einungis hætt að loka vegna leti.

Svo stórhentur var hann afi að hann bar allt vatn heim á bæ í lófunum og fótstór svo að faðir minn réri stundum til fiskjar á skónum hans á meðan hann svaf.  Fiskinn notaði hann svo til að kaupa sér líf hjá móður sinni, sem hataði hann innilega.  Það var þó meiri athygli en margir fengu.

Afi var svo fríður sýnum að menn sem á hann litu  fengu rafsuðublindu og var það löngu fyrir daga rafsuðunnar, svo þið getið rétt gert ykkur í hugarlund hversu fríður hann var.

Svo var hann vel tenntur að hann fékk aldrei mælt meðan hann lifði.  Þetta var arfgengt og man ég að bróðir minn ungur þurfti að rífa sjálfur úr sér tennurnar með nagla til að biðja um vatn. Ekki fékk hann vatnið, en eftir þetta þótti hann kjörinn í að þæfa ull, sem hann og gerði allan sinn uppvöxt eftir það. Hann gerðist síðar Japani og missti ég sjónar af honum enda svipar Japönum mjög til hvers annars.

  Amma var aumingi og talaði afturábak frá morgni til kvölds. Sagt er að aðeins franskir duggarar hafi skilið hana, en hún var notuð til að borga fyrir Biskví hjá þeim, enda enginn kvenpeningur í löngum útilegum þessara manna.  Ef grannt var hlustað þá mátti heyra að það sem hún klifaði á var sama setningin í síbylju, en hún var:   "Kabárutfa gé alat ujrevh fa?"  Hef ég enn ekki ráðið botn í hvað það þýðir.

  Hún var frammynnt mjög og leitaði fólk því oft skjóls undir henni í rigingum. Var það eitt af því fáa sem hún gerði að gagni fyrir utan að vera þrep við kirkjudyrnar á sunnudögum.

  Mikið fásinni var í þessari sveit og þoldu menn það illa. Hentu sér margir fyrir björg í von um undankomu. Það var hinsvegar svo vindasamt á þessum slóðum að menn fuku jafn harðan upp á bjargbrúnina aftur og lagðist þessi siður því fljótt af.

   Börnin hlökkuð mikið til jólanna í þá daga sem nú, en þá voru þau einungis barin í svefn með fjöl í stað blakkar, sem sveiflað var í snæri. Þau fengu líka að sofa við dyrhellu fjárhússins í stað þess að vera hengd upp í skreiðarhjallinum yfir nóttina. Það var skemmtileg tilvísun í guspjöllin og guðslambið Jesú  og brá hátíðarljóma yfir helgihaldið.

Jólamáltíðin var safaríkt lambslæri, sem móðir mín svaf með í 3 nætur til að þýða það, en of kalt var á bænum til að það þiðnaði öðruvísi. Það var alltaf mikil eftirvænting sem hríslaðist um börnin, þegar mamma lagðist með lærinu, því þá vissu menn að hátíð færi í hönd. 

Faðir minn át svo lærið á aðfangadag fyrir framan heimilisfólkið og þá sindraði gleði úr hverju bliki.  Við börnin fengum að heyra hann tyggja í gegnum þilið, þar sem við lágum í snjógjótu undir norðurveggnum. Aðrir máttu svo gæða sér á fótsiggi og fleiru góðgæti úr nefi og úr ullarlögðum sem safnað var af girðingum á hausti. Jarl rýtti jólasálm út við dyr og kórónaði það helgiljóma þeirrar stundar, en jólin stóðu þá í einar fimmtán mínútur.

Jólagjafir og annar hégómi tíðakaðist ekki þá, en vinnufólki var gefið frjálst að stela því litla sem hægt var að ná af börnunum til hátíðarbrigða. Oft var það þó ekki meira en snjóbolti eða flatlús.

  Ekki komst ég í betri viðgjörning fyrr en ég fór með kútter á saltfisk við Grænland, þar sem við börðum ís af stögum sem voru orðin 12 faðmar í ummál. Þetta var gert á 600 tíma vöktum og þótti munaður þá.

Menn voru oft svo örmagna eftir úthaldið að skrifað var upp á dánarvottorð við komuna til lands og þeir grafnir fyrir misskilning.  Margir gleymdu því alveg hvað svefn var og eru enn vakandi, tæpri öld síðar. Saltfiskurinn þessi var svo étinn með hömsum  ofarlega á Vesturgötunni vorið 29. Þekki ég ekki hverjir það voru.

Búum við yfir ónýttri auðlind, sem gæti hjálpað okkur á lappirnar aftur?

 

Raforka er það sem við eigum nóg af.  Okkar einhæfa nýting hennar snýr helst að málmbræðslu, sem étur raforkuna í gífurlegu magni og skilar okkur hvorki mörgum störfum, né þjóðhagslegum hagnaði í bili, þar sem fjárfesting vegna þessarar stóriðju er það mikil að við vinnum varla fyrir vöxtunum, eins og staðan er í dag.

  Ég ætla ekki að særa stolt álversinna hér eða egna til þrætu um þau efni, heldur vil ég brydda upp á hugmyndum varðandi auðlind, sem fæst okkar hafa hugsað út í.  Auðlind, sem gæti stuðlað að aukinni sjálfbærni, atvinnutækifærum og hagkvæmri nýtingu raforku m.a., sem skilaði sér hratt og vel í kassann.  Auðlindin?  Jú hún er sorp og vinnsla þess.

Framleiðsla á Olíu, Dísel og Bensíni. 

Við kaupum eldsneyti fyrir um 30 milljarða á ári, eftir því sem ég kemst næst. 30 milljarðar af verðmætum gjaldeyri.  Hvað ef við gætum framleitt sama eldsneyti hér?

  Þróaðar hafa verið aðferðir til að framleiða Dísel og bensín úr carbon baseruðum úrgangi eða lífrænum úrgangi. Nánast allt sorp er nýtanlegt í þetta. Allt frá matvælaúrgangi yfir í hjólbarða. Vinnsluferlið er einfalt og slík verksmiðja er einföld og ódýr í uppsetningu miðað við annað.

  Nota má raforku við vinnsluna og þannig koma henni í margfalt það verðmæti, sem við erum að fá af henni í stóriðjunni, ef að líkum lætur.

  Hér er myndband, sem sýnir þetta í grófum dráttum: http://www.youtube.com/watch?v=CWf9nYbm3ac&feature=related

  Ef tekið er tillit til þess að hér er bensín og Dísel einna dýrast í heimi, vegna aðflutningskostnaðar og einnig til hagkvæms raforkuverðs, þá mætti ætla að lítrinn yrði ekki dýrari úr dælunni en ella.

Metangas.

Allur lífrænn úrgangur gefur af sér Metangas. Það gildir einnig um saur af mönnum og dýrum og allt þetta má nýta við gasframleiðslu. Gasið má svo nýta á bíla, vinnuvélar ofl.  Gasið má einnig nýta við vinnsluna á sorpi í olíu og gerði þannig slíka verksmiðju að hluta sjálfbæra.

  Metangasi er safnað hér af fyrirtækinu Sorpu og nýtt á bíla þeirra m.a. Þessi framleiðsla getur orðið margfalt afkastameiri en nú er. Bændur geta nýtt flórinn bæði til kyndingar og eldsneytis eða sameinast um félag, sem safnar þessum úrgangi saman í þessu markmiði.  Sú verksmiðja, sem og sorphaugarnir geta einnig gefið af sér aðrar afurðir.

  Aukin sjálfbærni á þessu sviði hefði svo annan góðan kost í för með sér, en það er að minnka sveiflur okkar veika gjaldmiðils, sem hefur í gegnum tíðina verið að hendast upp og niður eftir því hvernig verðlag eldsneytis sveiflast, m.a. Stöðugra gengi væri því næg ástæða ein og sér, fyrir að ráðast í slíkt.

Alkóhól.

Alkóhól má framleiða úr lífrænum úrgangi með hjálp raforku eða Metangas, sem orkugjafa. Alkóhólið má nýta til að knýja vélar, eða nota til íblöndunar í eldsneyti. Þannig má drýgja það eldsneyti sem framleitt er, án þess að breyta þurfi vélum. 

  Alkóhól var notað til að knýja suma fyrstu bílana og er bruni þess hreinni og vistvænni en olíubruni.  Alkóhól er það kröftugt eldsneyti að það er notað til að auka kraft í kappakstri á venjulegum bílum og það eru til kraftmiklir bílar, sem brenna aðeins alkóhóli. Hægt er að breyta bílum fyrir þetta eldsneyti.

  Hér er t.d. PDF skrá um rannsóknir á íblöndun í venjulegt eldsneyti. Það er vandkvæðalaust og geta allir gert það. Með íblöndun er einnig komið í veg fyrir að spírinn fari í maga manna, en það er sennilega ein helsta ástæða þess að þessi orkugjafi er ekki almennari en gerist.

  Það eru jú til venjulegir bílar sem ganga fyrir alkóhóli úr sykurreyr og finna má Alkóhóldælur á bensínstöðvum, sumstaðar í heiminum.

Loft.

  Enn einn möguleikinn er einfaldlega þrýstiloft. Þegar hefur verið smíðuð frumgerð af mótor, sem keyrir léttann bíl um 320 kílómetra á hleðslu. Hann er síðan hlaðinn aftur á 3 mínútum á dælustöð. Þetta er sennilegast náttúruvænasta leiðin til að breyta rafmagni í eldsneyti fyrir bíla. Þetta er sennilega einnig ódýrasti og hagkvæmasti kosturinn og verður þess að skoða alvarlega. Læt hér fylgja stutt myndband um þetta, en eitthvað fer kynnirinn fram úr sér í framtíðardraumunum, eins og oft er tilhneiging.

Þegar menn fara að tala um perpetual motion, sem gefur til kynna einhverskonar eilífðarvél, þá eru þeir farnir að keyra út úr kortinu. Það er vafalaust ekki það sem bílasmiðirnir meina, heldur að hægt verði að auka vegalengdina sem hægt er að keyra, með að framleiða þrýstiloftið í bílnum með. Niður brekkur t.d. get ég ímynda mér.

Einnig er ekki rétt að þetta kosti ekkert. Fáfróður æsifréttamaðurinn hefur þarna verið að vinna sig í álit á fréttastofunni. Raunar var fjallað um þetta á jarðbundnari hátt hér heima fyrir stuttu.

 

  Auðgun náttúru með náttúruspilli.

Alþjóðleg samþykkt hefur kveðið á um að allri urðun sorps verði hætt og hún bönnuð eftir 2012 til 15. Lífrænt sorp skal endurvinna og er molta, sú afurð sem helst fæst úr vinnslu mikils magns af slíkum úrgangi. Molta er notuð sem kröftugur lífrænn áburður við ræktun og slík framleiðsla hefur þegar verið stunduð hér og eru menn að þróa aðferðir til að hraða gerjuninni. . Aukaafurð moltunnar er Metangas, sem hjálpað gæti til við að gera moltuverksmiðjur sjálfbærar um orku eða sem bein söluafurð.

  Mikið magn mun verða til af moltunni, þegar til kemur og enn hafa menn lítið hugsað um afurðir úr henni umfram áburð.  Ég hef sjálfur velt fyrir mér afurðum, sem gætu gefið betur af sér og hef ég kynnt þær mönnum, sem vinna að þessum málum. Langar mig að deila þeim hugmyndum hér, svona sem skyldu hliðarefni. 

  Þessari afurð má einna helst lýsa sem instant grasflötum, þar sem moltunni er blandað við pappírsmassa úr afgangspappír, kannski eilitlu af gróðurmold og trefjafjum úr spændu úrgangstimbri til að gera hana hentugri til ræktunarinnar. Bland þarf moltuna, því hún er sterkur áburður ein og sér, svo viðkvæmur gróður sprytti tæpast í henni.  Þessar afurðir er ég sannfærður um að hægt er að fá erlenda þróunarstyrki í.  Í grófum dráttum eru þær þessar:

LANDPLÁSTUR: Þessi afurð er hugsuð sem pressaðar plötur úr moltu og trefjum, ekki ósvipaðar pressuðum steinullarplötum.  Á annarri hliðinni er platan með þéttu neti af holum til að halda raka, þegar þær eru vökvaðar. Til bindingar má hugsa sér einnig að nota einhverskonar límkenndan massa úr meltu sem gerð er úr fisk og sláturhúsaúrgangi og þjónaði reyndar sem vaxtarhvati líka.

Þessar plötur yrðu valsaðar eftir blöndun og í þær bætt grasfræjum eftir óskum . Þær yrðu síðan þurrkaðar og settar í lofttæmdar umbúðir og grasfræin svæfð þannig, þar til að notkun kemur.  Það mætti hugsa sér að menn geti valið sér grastegund eftir einhverskonar litaspjaldi eins og í málningarbúð, eftir því hverskonar flöt þeir eru að leita eftir. Er það lóðin? Fótboltavöllur? Golfvöllur? Green?

  Þessar plötur eru svo lagðar út og sniðnar með torfhnífi t.d. og holurnar látnar snúa upp. Svo yrði þetta vökvað vel og eftir vikutíma væri komin grasflöt laus við njóla, fífla og annað illgresi, auk þess sem þetta yrði allt miklu þrifalegra og viðráðanlegra en venjuleg torflagning.

LANDRÆMA: Þetta er sama prinsipp, nema að hér er blandan sett í netpoka, sem eyðist í náttúrunni, flatt út í ræmu, sem er brotin upp í ca. 20 cm hluta, ekki ósvipað jarðýtubelti. Þetta er þynnra og því er rúllað upp í balla, sem síðan má rúlla út á uppblásturssvæðum, vegöxlum eða á stöðum, þar sem stórbrotnari uppgræðsla fer fram.

LANDMASSI: Þetta er afurð, sem er blönduð eftir þörfum og sett á dælubíla. Massi þessi er yrði svipaður þunnri steypu og yrði notaður til að rappa eða frussa á vegaxlir, snjóflóðavarnargarða eða aðra staði þar sem mikil uppgræðsla á sér stað og hægt er að koma slíkum tækjum að. Með réttri blöndun bindiefna er von að úr þessu myndist þétt skel, sem síðan myndi spretta á skömmum tíma. Enga vökvun þyrfti, nema í miklum þurrki. Þetta er ekki flóknara en einfaldasta múrverk.

Þessu kasta ég fram sem tillögu til atvinnusköpunar og náttúruverndar, fyrir þá, sem bera önn fyrir framtíðinni og vilja slá margar flugur í einu höggi.

AÐRIR ORKUGJAFAR.

Vetni er erfitt að safna og geyma og kostar það talsvert að kæla það niður í fljótandi form. Það er líka svo þunnt að efnisgerð, ef svo má segja, að það seytlar í gegnum hvað sem er og tapast því ört. Vetnisstöðvar eru því dýrt fyrirtæki að viðhalda og smíða.

Nú nýlega prufukeyrði Össur Skarphéðinsson hybrid bíl, sem knúinn er af vetni, sem er rafgreint jafnóðum í bílnum, sem og rafhlöðum, sem lengja greiningartímann. Þessi aðferð er alls ekki ný af nálinni, en með kröftugri og langlífari rafhlöðum, er þetta orðinn raunhæfur kostur. Vetnið er framleitt í svokölluðum eldsneytissellum, sem eru léttar og fyrirferðalitlar, og vélin er í litlu frábrugðin öðrum sprengimótorum. Má raunar segja að þessir bílar gangi fyrir vatni.  Japanir kynntu einn síkan til sögunnar um daginn, sem þeir sögðu vatnsknúinn, en hann er raunar byggður á sama prinsippi og enginn hugarburður sem slíkur.

Það þarf ekki að bíða eftir að þetta komi á markað, því nú þegar er hægt að fá slíkar sellur, sem nota má samhliða í bílum knúnum jarðeldsneyti og þannig spara um 30% (9 milljarða á ári) af bensínnotkun. (Raunar er einfalt að smíða þær sjálfur) Eina hindrunin fyrir að nota þetta kerfi er sú að í öllum bílum eru tölvukubbar, sem stjórna eyðslu og bruna og eru bílar nánast stilltir á að eyða ákveðnu þóknanlegu magni og leyfa ekki þessa viðbót.

 Þetta er hægt að laga með vilja framleiðanda, eða bara með að aftengja draslið, sem ég held þó að sé ólöglegt. Olíaprinsarnir hafa bundist fóstbræðraböndum við bílaframleiðendur varðandi þetta. Þetta er því pólitískt úrlausnarefni.

  Í marga áratugi hafa meintir sérvitringar sagst hafa fundið upp vatnsbílinn og margir þeirra hafa hlotið voveiflegan dauðdaga, sem hefur ýtt undir kenningar samsæriskenningasmiða um að olíuframleiðendur vilji kæfa alla viðleitni til að kynna nýja orkugjafa til sögunnar.

Einn þessara manna var Stan Mayer, sem vakti mikla athygli á sínum tíma og dó mjög skyndilega, sem og hugmynd hans. Hægt er að fá teikningar og skýringar á þessu viðfangi hans á netinu. Saga hans er fróðleg. Hann gat fengið nægilegt magn af vetni til að knýja bílvél með 5 ampera rafgreiningu, sem er ansi ótrúlegt, en helsti akkilesarhæll við fullyrðingu hans er sú að hún væri algert brot á varmaaflsfræðinni. Ekkert verður til úr engu. Það er þó enn óskýrt hvað hann gerði í raun til að láta bílinn ganga alfarið á vatni, en það gerði hann svo sannarlega og aldrei var hann fundinn sekur um svik. Hann sótti meira segja um einkaleyfi á flestum hlutum þessarar uppfinningar og bíllinn er enn til í eigu orkufyrirtækis í Ameríku.

Læt ég hér staðar numið og biðst forláts á langlokunni. Þótt margfalt lengra og ýtarlegra mál mætti hafa um þetta. Hér er bara stiklað á stóru með persónulegar vangaveltur um þessi mikilvægu mál. Vonandi geta fleiri lagt þessu lið og skrifað um af meiri sérfræði. Þetta er engin framtíðarmúsík, heldur framkvæmanlegt á morgun. Það er bara að byrja.

Ég tel að ef háskólar og rannsóknarsetur landsins ættu að vera að einbeita sér að einhverju, þá væri það ofangreint. Ég hvet líka stjórnmálamenn okkar til að kynna sér þessi mál og reyna að skynja að í þessum vanyrkta afkima, er máski lausnin út úr vanda okkar. Allavega yrði það stórt skref í rétta átt.

Neyðin kennir nakinni konu að spinna.

Hvað eru þúsund milljarðar mikið?

Ef ég hefði fæðst á sama tíma og Jesú er sagður hafa fæðst, og hefði fengið um 57.000 kr. fyrir hvern kukkutíma, sem ég lifði, allan sólahringinn alla vikuna, allt árið.  fram til dagsins í dag og hefði lagt fyrir hverja einustu krónu, þá ætti ég þúsund milljarða í dag.

Ef ég hefði fengið þetta allt í 5000 köllum og lagt þá þétt saman í eitt liggjandi búnt, sem byrjaði í miðborg Reykjavíkur, þá hefði búntið náð samfellt upp að fjallinu Heklu.

Ef ég vildi kaupa mér 50 milljón króna einbýlishús fyrir peninginn, þá gæti ég fengið ein tvö þúsund slík. Nóg til að skjóta skjólshúsi yfir alla Akureyringa í vellystingum praktuglega og skuldlaust.

Ég gæti líka keypt mér átta Kárahnúkavirkjanir og borgað þær á borðið, eða 125 Héðinsfjarðargöng, sem myndu samsvara 1.375 kílómetrum, eða samsvarandi lengd alls hringvegarins.

Ef þessu yrði skipt niður á hvert mannsbarn í landinu, þá hlyti hver 3.300.000 í sinn hlut. Ef við hefðum alltaf verið svona mörg og hefðum lagt fyrir um 4.50 kr. á dag, hvert og eitt allt frá Kristburði, þá hefðum við náð að safna þúsund milljörðum í dag.  Við gætum gefið hverju mannsbarni á jörðinni 170 kr. fyrir þessa upphæð.

Bara svona pæling.